พอพูดจบ เหล่าคุณป้าคุณลุงแถวนั้นก็พากันหันมามองด้วยสายตาแปลก ๆ หลิวกุ้ยหลานรู้สึกได้ทันทีว่าหน้าตัวเองร้อนผ่าว
แต่หลิวกุ้ยหลานเป็นคนที่ปกป้องลูกหลานเสมอ
"เจ้าไท้เถียน เรื่องของลูกสาวกับหลานฉัน ยังไม่ถึงคราวที่แกจะมาพูด ใครเป็นพ่อของพวกมัน ถ้าฉันพูดออกไป ฉันกลัวว่าแกจะตกใจตาย นั่นเป็นคนใหญ่คนโตที่แกทั้งชีวิตก็เทียบไม่ติด!"
จ้าวท้ายเทียนรู้สึกขำขึ้นมาทันที "โอ้โฮ! เรื่องอื่นไม่เก่ง แต่เรื่องโม้เนี่ยเก่งจริง ๆ งั้นแกก็ลองพูดสิว่า พ่อของเด็ก ๆ เป็นใคร?"
หลิวกุ้ยหลานกำลังจะพูดออกไป แต่จู่ ๆ ก็นึกถึงคำสั่งของลูกสาวได้ จึงอดทนกลั้นไว้ "หึ! ฉันไม่บอกหรอก หนึ่ง สอง สาม สี่ เราไปกัน"
หลิวกุ้ยหลานส่งเสียงหึ แล้วพาเด็กทั้งสี่คนหันหลังเดินจากไป
จ้าวท้ายเทียนเห็นหลิวกุ้ยหลานวิ่งหนีอย่างไม่เป็นท่า ก็ยิ่งเยาะเย้ยเสียงดัง "ฮ่า ๆ ๆ พูดไม่ออกก็หนีไป เจ้าสี่คนนี่ก็เป็นแค่ลูกไม่มีพ่อแท้ ๆ"
ส่วนหลิวอุ้ยเซียงตลอดทั้งเรื่องก็ไม่ได้ช่วยพูดอะไรสักคำ ทำเอาหลิวกุ้ยหลานหนาวใจไปหมด
เจ้าตัวน้อยทั้งสี่ได้ยินคำว่า "ลูกไม่มีพ่อ" ต่างก็ขมวดคิ้วพร้อมกัน
อีอีหันไปมองหน้าน่าเกลียดของจ้าวท้ายเทียน แล้วจำเจ้าคนร้ายคนนี้ไว้ในใจ
พวกเขารอจนถึงตอนเย็น รอจนคุณลุงเลิกงานกลับมาถึงบ้านแทบไม่ไหว แล้วก็รีบให้คุณลุงโทรหาคุณแม่ พวกเขาอยากคุยกับคุณแม่
เวินโม่ก็รู้จากเวินซวี่ว่าเจ้าตัวน้อยทั้งสี่อยากคุยกับเธอ เธอจึงรีบทำงานให้เสร็จแล้วแอบหนีกลับเข้าห้องไปเปิดวิดีโอคอล