เวินโม่ทนไม่ไหวแล้ว: "...รู้แล้ว คุณนี่ช่างห่วงใยยิ่งกว่าพี่เลี้ยงเสียอีก"
จงป๋อรู้สึกอึดอัดใจ รู้สึกว่าสักวันจะต้องถูกผู้หญิงคนนี้ทำให้โมโหตาย
เขาหน้าตึง: "ถ้าเธอดูแลคุณชายไม่ได้ ทำให้คุณชายโกรธ อย่าหวังว่าฉันจะช่วยพูดแทนเธอ"
เวินโม่รีบโบกมือ: "ท่านวางใจได้เลย ฉันถึงจะไม่เคยดูแลคุณชาย แต่ฉันเคยดูแลเด็กมา..."
พูดจบ เธอก็เสริมอีกประโยค: "ลูกของญาติฉัน!"
จงป๋อจ้องเธอ: "คุณชายไม่ใช่เด็ก"
เวินโม่เม้มปาก แอบคิดในใจ: นี่ก็ไม่ต่างจากเด็กสามขวบเลยนี่นา?
ยิ่งกว่านั้น คุณชายคนนี้ยังสู้เสี่ยวเป่าทั้งสี่ของเธอไม่ได้เลย
เสี่ยวเป่าทั้งสี่ของเธอยังรู้จักล้างหน้าแปรงฟัน แต่งตัวด้วยตัวเอง เรื่องของตัวเองทำเอง
ต่างจากคุณชายครึ่งพิการคนนี้ แม้แต่ยาสีฟันยังต้องมีคนบีบให้
ในความเห็นของเธอ ล้วนเป็นเพราะตาหัวขาวคนนี้ตามใจ ตามใจมาตั้งแต่เด็ก ทำให้เด็กเสียคน
แต่คำพูดนี้ เวินโม่ก็ได้แต่คิดในใจ
ทางนี้จงป๋อสั่งเสร็จ เพ่ย์ซื่อเจี๋ยก็อาบน้ำเสร็จแล้ว
ประตูห้องน้ำเพิ่งเปิดออก
จงป๋อรีบวิ่งเข้าไป: "คุณชาย ต้องการให้ช่วยไหม?"
เวินโม่กวาดตามองไป เห็นเพ่ย์ซื่อเจี๋ยสวมชุดคลุมอาบน้ำสีดำ ผมเปียกชื้น หยดน้ำไหลลงจากปลายผม
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยไม่มองจงป๋อ แต่โบกมือ แล้วเงยคางไปทางเวินโม่: "ให้เธอเข้ามา"