เวินโม่ผุดลุกขึ้นยืนทันที: "ได้ ๆ! แต่ต้องเริ่มนับเงินเดือนตั้งแต่วันนี้นะ!"
ผู้จัดการตอบอย่างยิ้มแย้ม: "ไม่มีปัญหา ถ้าลูกค้าพอใจ วันนี้ก็เริ่มนับได้เลย"
เวินโม่ phone วางสาย แล้วตื่นเต้นจนหมุนตัวอยู่กับที่สามรอบ
เดือนละหนึ่งหมื่นแปดพัน! เลี้ยงลูกสี่คนได้สบาย ๆ!
เวินโม่พุ่งเข้าไปในครัว โอบกอดหลิวกุ้ยหลานที่กำลังล้างจาน: "แม่! หนูได้งานแล้ว!"
หลิวกุ้ยหลานเกือบจะล้มเพราะแรงโอบ: "โอ้ย เบา ๆ หน่อย! งานอะไรล่ะ?"
เวินโม่ตอบโดยไม่คิด: "นักกายภาพบำบัดผู้พิการ"
หลิวกุ้ยหลานงงไปหมด: "นักกายภาพบำบัดผู้พิการทำอะไร?"
"ก็คนพิการบางคนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ต้องมีคนช่วย บางทีก็ช่วยล้างเท้า ทำกายภาพบำบัดอะไรแบบนี้" เวินโม่พูดโกหกหน้าตาเฉย
หลิวกุ้ยหลาน: "............"
นางมองมือขาวสะอาดของลูกสาวตัวเองเงียบ ๆ แล้วนึกถึงตอนที่นางไม่ยอมล้างจานด้วยซ้ำ จะยอมล้างเท้าให้คนพิการได้ยังไง?
ลูกสาวคนนี้เปลี่ยนไปจริง ๆ นะ
ก่อนออกจากบ้าน เวินโม่นั่งยอง ๆ ต่อหน้าลูกทั้งสี่คน แล้วบอกพวกเขา
"แม่ต้องไปทำงานหาเงิน พวกหนูอยู่บ้านให้เรียบร้อย รอแม่กลับบ้านนะ"
หัวน้อย ๆ สี่หัวพยักหน้าอย่างว่าง่าย
ช่วงหลายวันนี้ เวินโม่ ออกไปหางานแต่เช้ากลับดึก ลูกทั้งสี่เริ่มไม่ตื่นตระหนกเหมือนตอนแรกแล้ว
เพราะแม่ไม่ได้ทิ้งพวกเขาไป
คุณยายถึงจะจู้จี้ไปหน่อย แต่ก็ดีกับพวกเขา ทำอาหารให้กิน อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้