เวินโม่ยิ้มแห้งๆ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว: "คุณเป็นลูกค้าคนสำคัญของที่นี่ ดังนั้นคุณก็เป็นท่านผู้ใหญ่ของเราโดยธรรมชาติ... นี่เป็น...เป็นคำเรียกที่แสดงความเคารพของฉัน!"
เธอทำเสียงสูงต่อไป: "วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันทำงาน ฝีมือจริงๆ อาจจะไม่ดี... ไม่งั้นท่านผู้ใหญ่ลอง..."
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยเอนหลัง ขายาวไขว้กัน มองเธออย่างไม่ใส่ใจ
"ไม่เป็นไร"
"เริ่มได้"
เวินโม่รู้สึกเซ็งอยู่ในใจ แต่เมื่อท่านผู้ใหญ่ออกปากแล้ว
ช่างเถอะ ยังไงเพ่ย์ซื่อเจี๋ยก็จำไม่ได้ จะไปกลัวอะไร?
ตอนที่คุยออนไลน์กันเมื่อก่อน เขาไม่เคยเห็นหน้าของเธอเลย ตอนนี้เธอยังทำเสียงสูงอีก เขาไม่มีทางจำได้แน่นอน!
เพื่อเงินหนึ่งหมื่นแปด พี่สู้!
เวินโม่ก้มลง ยิ้มอย่างเป็นมืออาชีพ: "ได้ค่ะ พนักงานหมายเลข 33 พร้อมให้บริการค่ะ"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยตอบ "อืม" สายตามองไปที่เธอ
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพิจารณาเธออย่างละเอียด
ที่แท้สาวน้อยขี้โกงคนนี้ก็หน้าตาแบบนี้นี่เอง
หน้าตาก็ไม่ได้ขี้เหร่
ใบบุหรี่บนฝ่ามือ ใบหน้าเล็กๆ จมูกเล็ก ปากเล็ก ริมฝีปากแดงฟันขาว ผิวก็ขาว
แต่ดวงตาสีดำกลมๆ คู่นั้น ดูเป็นคนขี้โกง ชวนให้คิดว่าเจ้าเล่ห์มาก
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยละสายตากลับ ดวงตาเรียวหรี่ลงเล็กน้อย
สาวน้อยขี้โกงคนนี้ ทำให้เขาค้นหาถึงสี่ปี
ตอนแรกก็ค้นหาชื่อปลอมที่เธอให้ไว้ เสี่ยวโม่ลี่
เขาค้นหาเซียวโม่ลี่ เซียวโม่ลี่... ค้นกันคว่ำหงาย หาอะไรก็ไม่เจอ
ต่อมารู้ว่าเธอชื่อจริงคือเวินโม่ หนีไปต่างประเทศ เขาก็ค้นหาทั่วโลก สุดท้ายก็หาตัวไม่เจอ
ตอนนี้เธอนั่งอยู่ที่เท้าของเขา ยังทำเสียงสูงแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเขาอีก?