เวินโม่หยิบเอกสารขึ้นมา แล้วนั่งรถส่วนตัวที่เพ่ย์ซื่อเจี๋ยจัดไว้ให้
ถึงแม้จะหนีไม่พ้น แต่อย่างน้อยก็ได้ออกมาข้างนอกผ่อนคลายบ้าง ก็ไม่เลว
รถจอดที่หน้าตึกกลุ่มบริษัทตระกูลเป่ย เวินโม่ลงจากรถ เงยหน้ามองตึกกระจกสูงตระหง่านตรงหน้า อดถอนหายใจไม่ได้ ว่าน่าประทับใจจริง ๆ
พนักงานขับรถมีบัตรพนักงาน ใช้บัตรรูดให้เธอเข้าไป
เวินโม่เดินเข้าไปในล็อบบี้ กว้างขวางและสว่างไสว พื้นหินอ่อนเงาวับจนเห็นเงาตัวเอง ด้านหลังเคาน์เตอร์ต้อนรับมีโลโก้ใหญ่ของตระกูลเป่ยแขวนอยู่ พนักงานที่เดินไปมาใส่สูทผูกไท้ ก้าวเท้าเร่งรีบ
จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ ในหนังสือต้นฉบับ ฉู่เยว่เหยาก็ทำงานที่กลุ่มบริษัทตระกูลเป่ย
ความสัมพันธ์ของเธอกับเพ่ย์ซื่อเจี๋ย เริ่มพัฒนาจากในบริษัท ทั้งสองคนมักจะ "บังเอิญเจอ" กัน ก่อเกิดประกายไฟ แล้วค่อย ๆ มาใกล้กันทีละก้าว
เวินโม่คิดในใจ: จริง ๆ ตอนนี้เธอไม่ต้องรีบร้อนอะไร
ถึงแม้ตอนนี้จะต้องเป็นแม่บ้านให้เพ่ย์ซื่อเจี๋ยไปก่อน แต่ถ้าเธอไม่ทำตัวก่อเรื่อง รออย่างอดทนก็พอ
รอให้ความสัมพันธ์ของเพ่ย์ซื่อเจี๋ยกับฉู่เยว่เหยาพัฒนาถึงขั้นแต่งงาน เขาก็จะพาคนกลับบ้าน
คนสองคนใช้ชีวิตด้วยกัน จะทนให้เธอเป็นก้างขวางคอได้ยังไง
ถ้าความสนใจของเพ่ย์ซื่อเจี๋ยอยู่ที่ฉู่เยว่เหยาแล้ว คงไม่คิดจะมาคิดบัญชีกับเธออีกใช่ไหม?