เวินโม่หันหลังกลับไปนั่งลงบนโซฟาเพื่อพักหายใจ
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยมองดูท่าทางที่ทำเป็นหน้าด้านๆ ของเธอ แล้วพูดขึ้นมาว่า "เธอไม่อยากได้วันหยุดเหรอ? ถ้าจัดเอกสารเหล่านี้ให้หมด เธอจะได้หยุดครึ่งวัน"
อะไรนะ? วันหยุด?
พอได้ยินคำว่า "วันหยุด" เวินโม่ก็รีบหันขวับถาม "จริงเหรอ? จะให้ฉันหยุดเหรอ?"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารต่อไป ไม่สนใจเธอ
เวินโม่รีบวิ่งกลับไปที่โต๊ะด้วยความกระตือรือร้น "ฉันได้ยินแล้วนะ เธอบอกว่าจะให้ฉันหยุด ฉันทำ ฉันทำเดี๋ยวนี้!"
เธอลุยทำงานทันที ดูมีพลังเต็มเปี่ยม
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยพูดเสริมช้าๆ "เรียงตามลำดับเวลาด้วยล่ะ"
เวินโม่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา "ได้ๆ เรื่องนี้ฉันจัดการเอง"
พอเวินโม่ทำงานเสร็จหมด ก็เที่ยงแล้ว
เธอยิ้มอย่างมีความสุข "ทำเสร็จหมดแล้ว ฉันไปได้หรือยัง?"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยทำงานเสร็จแล้วเช่นกัน เขาปิดคอมพิวเตอร์แล้วลุกขึ้นยืน "ไปกันเถอะ"
เวินโม่เดินออกไปอย่างไม่หันกลับมามอง เหมือนกับว่าอิสรภาพกำลังโบกมือเรียกเธออยู่
เธอรู้ว่าเพ่ย์ซื่อเจี๋ยพูดแล้วทำตาม ในเมื่อให้เธอหยุดครึ่งวัน ก็ต้องหยุดจริงแน่นอน
เธอต้องกลับบ้านไปหาเสี่ยวเป่าทั้งสี่คน!