เวินโม่ดูแลคุณชายน้อยกินข้าวเสร็จ คุณชายบอกว่าจะขึ้นไปนอนพักกลางวัน เวินโม่ก็ได้กลับไปพักผ่อนที่ห้องคนรับใช้สักที
แต่แล้ว จงป๋อก็รีบร้อนและมาดท่าทางดุดันลากเธอออกไป
ที่วิลล่ามีแขกผู้มีเกียรติมาถึง
เวินโม่ยืนอยู่ในห้องรับแขก เห็นตรงกลางโซฟามีหญิงสูงศักดิ์ท่าทางสง่างาม นุ่มนวล นั่งอยู่
หญิงคนนั้นสวมชุดกี่เพ้าสีเขียวขี้ม้าที่ตัดเย็บอย่างประณีต ผมเกล้ามวย ดูมีระดับ
เพียงแต่สายตาที่มองมานั้น ดูไม่เป็นมิตรเล็กน้อย
เวินโม่ถามจงป๋อเสียงเบา: "นี่... ใครคะ?"
จงป๋อน้ำเสียงนอบน้อม: "ท่านผู้หญิง เป็นมารดาที่แท้จริงของคุณชาย"
เวินโม่ตาเป็นประกาย
โอ้ ที่แท้ก็แม่พระเอกนี่เอง!
ในหนังสือ ท่านผู้หญิงผู้นี้เป็นลูกสาวตระกูลใหญ่ หน้าตาท่าทางย่อมไม่มีที่ติ ที่สำคัญคือมีความรู้ มีวิสัยทัศน์ แถมยังเป็นแม่ที่ดีที่รักลูกอีกด้วย
นางไม่ชอบนางร้ายที่ไร้สาระ หลงเงินทองอย่างเจ้าของร่างเดิม นางต้องการลูกสะใภ้ที่ใจดี อ่อนโยน และรู้จักกาลเทศะ
ดังนั้นตอนนี้ที่มองมาแบบไม่ชอบหน้า คงจะมาไล่เธอออกไปสินะ?
เฮ้อ ในที่สุดท่านผู้มีพระคุณก็มาสักที!
เวินโม่ดีใจจนใจเต้น
เธอเดินไปข้างหน้าสองก้าว ขยิบตาปริบๆ: "สวัสดีค่ะคุณนายเพ่ย์ ท่านมาทำไมคะ?"
ท่านมาบอกให้หนูออกไปใช่ไหมคะ?
เร็วเข้า เร็วเข้า รีบบอกว่ามาไล่หนูออกไปสิ