ผู้ช่วยพิเศษโจวขับรถส่งคุณเพ่ย์ มาทานไส้กรอกแป้งทอดสามวันติดต่อกัน
ผู้ชายสองคนในรถ คนละสองแท่งไส้กรอก กินจนเหลือแต่ไม้เสียบในมือ
หลังกินครบสามวัน สีหน้าของเพ่ย์ซื่อเจี๋ยก็เริ่มแย่ลงอย่างกะทันหัน คงเริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
แม้แต่ผู้ช่วยพิเศษโจวยังรู้สึกว่ามันผิดปกติ
ไม่ได้ตกลงกันไว้ว่ามาแก้แค้นผู้หญิงหลอกลวงคนนั้นหรือไง? แล้วไงล่ะ สองคนดันติดใจไส้กรอกแป้งทอด?
มันไม่ควรเป็นแบบนี้เลย
อีกด้านหนึ่ง ธุรกิจของเวินโม่ยิ่งขายดีมากขึ้นเรื่อย ๆ ดูท่าจะยึดอาชีพขายไส้กรอกแป้งทอดข้างทางไปยาว ๆ
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยกินไส้กรอกเสร็จ จู่ ๆ ก็เอ่ยเสียงเย็น "ถนนเส้นนี้ไม่มีใครดูแลหรือไง? ปล่อยให้ขายของข้างทางได้ตามใจ?"
ผู้ช่วยพิเศษโจวอึ้งไปครู่หนึ่ง "ไม่ทราบเหมือนกัน ถ้างั้น... ให้ผมไปถามดูไหมครับ?"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ย "อืม ไปถามดูสิ"
ผู้ช่วยพิเศษโจวฟังแล้วก็เข้าใจทันที
ความหมายของคุณเพ่ย์ คงอยากจะเรียกเทศกิจมาขับไล่ ไม่ให้คุณเวินขายของอีก
ก็ใช่น่ะสิ เธอเป็นศัตรูของคุณเพ่ย์ จะไปปล่อยให้ธุรกิจเธอรุ่งเรือง มีชีวิตดี ๆ ได้ยังไง
ผู้ช่วยพิเศษโจวทำงานไวมาก
วันรุ่งขึ้น เวินโม่เพิ่งจะตั้งแผงเสร็จ ก็ถูกไล่ออกไปซะแล้ว
มีเทศกิจเดินมา บอกว่าที่นี่ห้ามขายของ ส่งผลต่อภาพลักษณ์เมือง แถมยังทำให้การจราจรติดขัด
เวินโม่โกรธจนแทบระเบิด แต่ก็สู้เทศกิจไม่ได้ จำใจเก็บแผงแล้วเดินจากไป
เข็นรถไปอีกสองถนน หาที่ใหม่แล้วตั้งแผงใหม่
เสียดายที่ไม่มีลูกค้าแม้แต่คนเดียว ลูกค้าประจำที่สั่งสมมาอย่างยากลำบากก็หายไปหมด
พอฟ้ามืด เพ่ย์ซื่อเจี๋ยก็ให้โจจู้ลี่ขับรถมาอีกครั้ง