ลั่วซิงหลานพูดขึ้นว่า "จริงหรือเปล่า? คุณเพ่ย์มีงานอดิเรกนวดแช่เท้าด้วยเหรอ? ปกติชวนไปแช่น้ำพุร้อนยังไม่อยากไปเลย"
ทุกคนไม่เชื่อ
ใครจะรู้ว่าเพ่ย์ซื่อเจี๋ยตอบกลับมาอย่างหน้าตาเฉย "ใช่"
ในห้องส่วนตัวเงียบไปชั่วครู่
ซ่งหลินเยี่ยนอุทานด้วยความแปลกใจ "เว้ย? นายไปนวดแช่เท้าจริงเหรอ? ทำไมไม่ชวนพวกเราด้วยล่ะ!"
เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ แล้วลดเสียงลง "นายแอบเรียกสาวๆ มาคอยนวดให้คนเดียวเหรอ? สนุกรึเปล่า?"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยเหลือบมองเขาแล้วไม่พูดอะไร
ซ่งหลินเยี่ยนถูกสายตานั้นมองจนหดตัวไปหน่อย แต่ปากก็ยังไม่หยุด "หรือว่านายโดนอะไรกระตุ้นมาหรือเปล่า?"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยย้อนถาม "ฉันจะโดนอะไรกระตุ้นได้ล่ะ?"
ซ่งหลินเยี่ยน "ก็โดนเวินโม่คนหลอกลวงนั่นทำให้โกรธไงล่ะ เธอกลับมาแล้วมาหาเรื่องนายหรือเปล่า? ถึงได้ไปนวดแช่เท้าหลบความวุ่นวาย?"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ย "..."
คนอื่นๆ ในห้องส่วนตัวมองตากันไปมา รอฟังเขาพูดด้วยสีหน้าแปลกๆ
ถ้าพวกเขารู้ว่าคุณเพ่ย์ไม่ได้ไปหลบความวุ่นวาย แต่ไปหาคนหลอกลวงคนนั้นมานวดแช่เท้าให้ คงต้องตกใจแทบตาย
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยมองสีหน้าอยากรู้อยากเห็นของพวกเขาแล้วรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
ไม่อยากพูด และยิ่งไม่อยากเป็นตัวตลกให้พวกเขาตำข้าว
...
เวินโม่กลับบ้านด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว พอเข้าประตูไปก็ทรุดตัวลงบนโซฟา พร้อมกับพูดเสียงเบา "เฮ้อ เหนื่อยจะตาย..."