คำพูดของผู้ใหญ่หลุดรอดเข้าหูเล็กๆ ของเจ้าสี่ขี้อ้อนในห้องได้อย่างไม่ตกหล่น
เจ้าตัวน้อยทั้งสี่แอบได้ยินว่าแม่จะไปขายของแผงลอย และได้ยินว่าแม่จะให้คุณยายกับลุงผลัดกันดูแลพวกเขาทั้งสี่
เจ้าสี่ขี้อ้อนรู้สึกในทันใดว่าตัวเองกลายเป็นตัวถ่วง
เพื่อดูแลพวกเขา ต้องมีคนอยู่บ้านสักคน ไม่อย่างนั้นทุกคนก็ออกไปหารายได้กันได้หมด
แต่จริงๆ แล้ว พวกเขาไม่จำเป็นต้องให้ใครดูแลเลย
พวกเขาสามารถออกไปช่วยคุณยายใจดีรดน้ำต้นไม้ กวาดพื้น ล้างจาน เพื่อหาเงินได้
ถ้าไม่ได้จริงๆ พวกเขายังเก็บขวดได้อีก
มีคุณตาเก็บขยะคนหนึ่งบอกพวกเขาว่า ขวดหนึ่งใบขายได้สองเซ็นต์ ถ้าสะสมได้เต็มกระสอบก็มีเงินแล้ว
ซี่ซี่ไม่อยากเป็นตัวถ่วงของครอบครัวเล็กๆ นี้ จึงพูดเสียงเบา: "ซี่ซี่โตแล้ว ช่วยแม่แบ่งเบาภาระของครอบครัวได้แล้ว..."
อีอีเหลือบมองเขา: "เป็นภาระหนัก"
ซี่ซี่พยักหน้า: "ภาระหนัก"
ตอนนั้นเอง ซานซานก็เอ่ยปาก: "แต่แม่บอกว่า ให้เราดูลุงไว้ อย่าให้ลุงหนีออกไปเดตกับสาวสวยหรือมีความรัก นี่คืองานที่แม่มอบหมายให้เรา"
เขามองอีกสามคนอย่างจริงจัง: "เพราะงั้น ตอนนี้เรายังอย่าเพิ่งคิดช่วยแม่แบ่งเบาภาระครอบครัวเลย"
ซี่ซี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยอมตกลงชั่วคราว แต่ในใจกลับคิด: "งั้นตอนที่ลุงไม่อยู่ เราค่อยช่วยแม่แบ่งเบาภาระหนักก็แล้วกัน!"
เจ้าตัวน้อยยังคงไม่อยากเป็นตัวถ่วง คิดอยากช่วยแบ่งเบาภาระหนักของครอบครัวเล็กๆ อยู่ดี
......
เวินโม่ซื้ออุปกรณ์มา ฝึกย่างไส้กรอกแป้งที่บ้านอยู่หนึ่งวัน คิดว่าฝีมือผ่านแล้ว ตั้งใจจะไปขายแผงลอยวันรุ่งขึ้น
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือน้ำจิ้มที่หลิวกุ้ยหลานคิดค้นขึ้น อร่อยมาก ได้รับการยอมรับจากเวินโม่และคณะชิมตัวน้อยทั้งสี่ น้ำจิ้มนั่นหอมสุดๆ พอโรยหน้าด้วยงาขาวอีกชั้น ต่อให้เวินโม่ย่างเกรียมไปหน่อย กินแล้วก็ยังหอมฟุ้ง