เพ่ย์ซื่อเจี๋ยจ้องเธอ สีหน้าครึ่งยิ้มครึ่งเยาะ “ไม่ตั้งใจ?”
“จริงๆ! ฉันแค่กำลังคิดอะไรบางอย่าง มือมันไปเอง! มัน... มันมีความคิดของตัวเอง!” เวินโม่มองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง
เพ่ย์ซื่อเจี๋ย: “...มือมีความคิดของตัวเอง?”
เวินโม่พยักหน้าอย่างแรง “ใช่ๆๆ! มันไม่เชื่อฟัง!”
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยมองเธอสามวินาที แล้วปลายนิ้วก็คลายออก ผละมือเธอออก “ไม่เชื่อฟัง? ในฐานะที่เป็นนักนวด บริการไม่จริงจังขนาดนี้ คงต้องลงโทษให้นวดเพิ่มอีกหนึ่งชั่วโมง!”
เวินโม่: “...” มือนะมือ! วิ่งไปทำไม! เกือบทำให้ฉันตายเลย!
เธอรีบก้มหน้ารับผิด “ท่านผู้ใหญ่อย่าโกรธเลย ฉันจะนวดให้ท่านเพิ่มอีกหนึ่งชั่วโมงก็ได้”
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยหลับตา “เริ่มเลย คราวนี้ถ้าไม่จริงจังอีก จะเพิ่มเป็นสองเท่า”
เวินโม่รีบลงมือใหม่ คราวนี้ตั้งสมาธิอย่างเต็มที่ มือวางบนขาส่วนล่างอย่างเรียบร้อย ไม่กล้าเลื่อนขึ้นแม้แต่น้อย
แต่เกือบหนึ่งชั่วโมงผ่านไป ร่างกายของเธอก็เริ่มไม่ไหว นวดจนแขนเมื่อย เอวก็เมื่อย สองขายิ่งยืนจนแข็งทื่อ
แต่คุณชายใหญ่กลับไม่ให้เธอนั่งเก้าอี้เล็ก อยากให้ยืนนวด บอกว่า “ยืนแล้วออกแรงถนัด”