หยินซวี่เฟิงกำลังคิดหาคำพูดเปิดบทสนทนาอยู่พอดี เวินโม่ก็ยิ้มแย้มเอ่ยปากขึ้นมาก่อนว่า "หนุ่มหล่อ กินไส้กรอกแป้งทอดไหมคะ?"
เสียงเรียกหนุ่มหล่อนั่นทำเอาหยินซวี่เฟิงสมองตื้อไปชั่วขณะ
ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนทรงครอปประบ่า ดูเท่และมีระดับ ดวงตารูปดอกท้อหางตาชี้ขึ้นมีความเจ้าชู้ ต่างหูข้างซ้ายเป็นประกายแวววาว
การแต่งตัวของเขาก็มีรสนิยม ชอบใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนม ดูทันสมัยและประณีต
ชายหนุ่มตั้งสติได้ คิ้วเรียวขมวดขึ้นเล็กน้อย
คิดว่าผู้หญิงคนนี้มีสายตาดีอยู่เหมือนกัน รู้ด้วยว่าหน้าตาเขาดี
แต่เรื่องที่ใครๆ ก็รู้กันอยู่แล้ว คงไม่ต้องพูดออกมาก็ได้
เวินโม่เห็นเขาไม่พูด ก็ถามซ้ำอีกครั้ง "หนุ่มหล่อคะ เอากี่แท่งดี?"
หยินซวี่เฟิงมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "เอาแท่งเดียวพอ"
เวินโม่รีบบอกราคาทันควัน "แท่งละสามหยวน สองแท่งห้าหยวนค่ะ"
หยินซวี่เฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะรังเกียจที่มันถูกเกินไป เขายื่นมือกวาดโทรศัพท์สแกนจ่ายสิบนหยวนให้ร้านแผงลอยทันที
"ที่เหลือเป็นทิป ไม่ต้องทอน"
เวินโม่ตาเป็นประกายทันที "ขอบคุณหนุ่มหล่อค่าค่ะ!"
ปากหวานก็ดีอย่างนี้แหละ ได้เจอคนรวยๆ ที่ถูกหลอกง่ายๆ เอ้ย ไม่สิ ได้เจอคุณชายรวยๆ สิ!