เพ่ย์ซื่อเจี๋ยได้ยินก็เลิกเปลือกตาขึ้นมอง รอคอยให้อีกฝ่ายพูดต่อ
เวินโม่เอ่ยปาก: "ฉันกลับบ้านทุกคืนได้ไหม?"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยย้อนถาม: "รู้ไหมว่าแม่บ้านประจำบ้านหมายถึงอะไร? หมายความว่า เธอต้องอยู่ที่นี่"
เวินโม่: "แต่ฉันไม่อยากเป็นแม่บ้านประจำบ้านนะ ฉันอยากกลับบ้าน ต่อให้ไม่ได้กลับทุกคืน ก็ขอวันหยุดเสาร์อาทิตย์ได้ไหม? หยุดสัปดาห์ละสองวัน?"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยมองเธอ แล้วค่อยๆ หรี่ตาลง: "เธอกำลังได้คืบจะเอาศอก"
เวินโม่ส่ายหน้า: "ไม่ได้นะ นี่เป็นข้อเรียกร้องที่สมเหตุสมผลในขอบเขตงาน ไหนจะแม่บ้านคนอื่นๆ อีก เสี่ยวหงน่ะ กลับบ้านได้ทุกวันหลังเลิกงานเลย!"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ย: "เสี่ยวหงที่บ้านมีลูก เธอมีไหม?"
เวินโม่: "ฉันก็... แน่นอนว่าไม่มี แต่ฉันมีพ่อกับแม่... ไม่พูดถึงเสี่ยวหงก็ได้ แม่บ้านอีกสองคน ก็มีวันหยุดเสาร์อาทิตย์ทั้งคู่ แถมยังสลับกันหยุดอีก"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยพูดอย่างไม่รีบร้อน: "พวกเธอทำงานมานานแล้ว ถ้าเธอทำงานครบสิบปี เธอก็จะมี"
เวินโม่ขมวดคิ้ว: "แล้วลาพักร้อนล่ะ? ฉันได้ยินพวกเธอพูดว่า ปีแรกที่ทำงานก็มีวันลาพักร้อนแล้ว ยังมีทัวร์มัลดีฟส์เจ็ดวันอีกด้วย!"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยมองเธอ: "ถามละเอียดดีจัง"
เขายกมุมปากขึ้น: "วางใจได้ เธอก็มีเหมือนกัน"
เวินโม่ตาเป็นประกาย
จากนั้น เพ่ย์ซื่อเจี๋ยก็พูดเสริมอย่างช้าๆ: "แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ระยะเวลากว่าจะถึงปีใหม่ ยังอีกครึ่งปี"
เวินโม่: "..."