ตอนนี้ตลาดกลางคืนเริ่มเก็บร้านแล้ว แผงค้าต่างก็เก็บของกันอยู่
แผงของเวินโม่เป็นคนหาให้ เขาเลยรู้ว่าอยู่ตรงไหน พอหาไปถึงก็พบว่าแผงนั้นว่างเปล่า ไร้เงาเวินโม่
เขาดึงแม่ค้าข้างๆ ที่กำลังเก็บของอยู่ถามว่า "ขอโทษนะครับ แม่ค้าขายไส้กรอกแป้งทอดคนนั้นไปไหนแล้ว?"
แม่ค้ามองเขาแวบหนึ่งแล้วพูด "เธอน่ะหรือ? เก็บร้านไปตั้งนานแล้ว"
เวินซวี่รู้สึกใจกระตุกวูบ "ไปนานแล้วเหรอ รู้ไหมว่าไปไหน?"
แม่ค้าส่ายหน้า "ไม่รู้สิ เธอรีบออกไปมาก ขี่สามล้อจ้ำเอ้าจ้ำเอาเลย"
เวินซวี่รู้สึกใจหายวาบ
รีบขนาดนั้น น้องสาวคงไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหม?
เขาลองวนหารอบๆ ตลาดกลางคืนอีก เกือบครึ่งคืนก็ไม่เจอตัว ต่อโทรศัพท์ก็ไม่ติด
กว่าจะก้าวเท้าเหนื่อยๆ กลับมาถึงบ้านก็เกือบตีสามแล้ว
ในห้องรับแขก เวินเต๋อชุ่นกับหลิวกุ้ยหลานยังนั่งอยู่บนโซฟา หน้าตาไม่สู้ดีนัก
พอเห็นเวินซวี่เดินเข้ามา หลิวกุ้ยหลานก็รีบลุกขึ้นถาม "เป็นยังไงบ้าง หาเจอไหม?"
เวินซวี่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
หลิวกุ้ยหลานทรุดตัวลงนั่งกับโซฟา มือทั้งสองข้างบีบเข่า "แล้วทำไงดีล่ะทีนี้..."
เวินเต๋อชุ่นสูบบุหรี่หน้าตาบึ้งตึง "ไปเถอะ ออกไปหาต่อกัน"
สองพ่อลูกเตรียมออกไปตามหาคนต่อ
จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกผลักออก
เจ้าตัวน้อยทั้งสี่ตื่นกันหมดแล้ว ตาโตกลมเบิกกว้าง มองออกมาข้างนอกพร้อมกัน