คฤหาสน์ตระกูลเพ่ย์
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยถูกเรียกตัวมาด้วยโทรศัพท์หนึ่งสาย เขาเอามือล้วงกระเป๋าก้าวเข้าไปในห้องรับแขก เห็นคุณแม่เพ่ย์ซูอวิ้นเสียนและคุณพ่อเพ่ย์หงหลินนั่งรอเขาอยู่บนโซฟา
เขากวาดตามองทั้งสองคน "มีเรื่องอะไรกันแน่?"
ซูอวิ้นเสียนพูดตรงๆ "ได้ยินว่าแกพาผู้หญิงคนหนึ่งกลับบ้านไป"
สีหน้าเพ่ย์ซื่อเจี๋ยหม่นลงเล็กน้อย สายตามีแววสงสัย "พวกเธอรู้ได้ยังไง?"
เขาเพิ่งพาเวินโม่กลับบ้านได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พ่อแม่ก็รู้ข่าวแล้ว เร็วเกินไปจริงๆ
ซูอวิ้นเสียนเหลือบตามองเขา "นี่แกทำตาแบบไหนกัน? จงป๋อบอกมา"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยเย้ยหยัน "จงป๋อนี่ ชอบปากมากจริงๆ"
ซูอวิ้นเสียนขมวดคิ้ว "อย่าพูดแบบนั้นกับจงป๋อ เขาก็ใจดี เขาจงรักภักดีต่อครอบครัวเรามาตลอด และเลี้ยงแกมาตั้งแต่เด็ก"
นางเปลี่ยนเรื่อง เข้าไปใกล้ขึ้น "พูดตรงๆ เถอะ แกมีแฟนแล้วใช่ไหม? ไม่แปลกใจเลยที่ครั้งก่อนให้แกไปหาคู่กับคุณหนูตระกูลหลิน แกไม่เต็มใจนัก"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยสีหน้าเรียบเฉย "เธอคิดไปเอง ผมไม่มีแฟน"
ซูอวิ้นเสียนชะงัก "หา? ไม่มี? งั้นคนที่แกพากลับไปคือ?"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ย "คนไม่สำคัญ คนที่พากลับไปเพราะมีเรื่องต้องคุย"
ซูอวิ้นเสียนและเพ่ย์หงหลินสบตากัน สีหน้าโดยรวมผ่อนคลายลงชัดเจน
ซูอวิ้นเสียนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็โล่งใจ "งั้นเอง... นึกว่าแกจะรักใครเป็นหน่อมแน้มเสียแล้ว... จงป๋อนี่ก็ด้วย ไม่ถามให้ชัดแล้วพูดมั่ว..."