เวินโม่หลับสบายตลอดคืน
เธอต้องนอนให้ครบแปดชั่วโมงทุกวัน พอตื่นขึ้นมาก็สดชื่นเต็มที่
เธอขยี้ตา สายตาค่อยๆ ชัดเจนขึ้น แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกตัวว่านี่ไม่ใช่บ้านเธอ และเจ้าตัวน้อยทั้งสี่ก็ไม่อยู่ด้วย
เธอผุดลุกขึ้นนั่งทันที มองไปรอบๆ ห้องที่หรูหราเกินบรรยายนี้
"ให้ตายสิ! ฉันหลับไปได้ยังไงเนี่ย?"
"ถูกกักตัวอยู่อย่างนี้ ฉันกลับหลับได้สบายขนาดนี้! ไม่ระวังตัวเกินไปแล้วล่ะ..."
เวินโม่รีบปัดผ้าห่มออก วิ่งลงจากเตียง เปิดประตูแล้วพุ่งออกไป
เพิ่งวิ่งถึงโถงทางเดิน ก็ชนเข้ากับชายหนุ่มหน้าตาเย็นชาคนหนึ่งพอดี
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยยืนอยู่ในโถงทางเดิน มือถือแก้วกาแฟอยู่ เห็นเธอหัวยุ่งเหยิง เสื้อผ้ายับยู่ยี่วิ่งออกมา ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
"ตื่นแล้ว?"
เขามองนาฬิกาข้อมือ แล้วพูดเสียงเรียบๆ: "แปดโมงแล้ว เธอเป็นหมูหรือไง ตื่นสายขนาดนี้"
ไม่รู้ว่าคนขี้เกียจแบบนี้ปกติออกแผงขายของยังไง?
ก็เมื่อคืนนอนดึกเกินไปนี่นา เวินโม่ไม่ทันได้เถียงกับเขา รีบถามอย่างร้อนใจ: "เพ่ย์ซื่อเจี๋ย ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว ขอให้ฉันกลับบ้านก่อนได้ไหม?"
เธอไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน พวกเสี่ยวเป่าต้องเป็นห่วงแย่แน่ๆ