เวินโม่จัดการลูกค้าหน้าแผงเสร็จ กำลังจะตะโกนเรียกแขกอีกสองสามทีเพื่อโปรโมตไส้กรอกสูตรพิเศษของเธอ
แต่พอเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นคนคุ้นเคยคนหนึ่งยืนอยู่ตรงข้ามแผง
สายตาที่น่ากลัวนั้นกำลังจ้องมอง สำรวจเธออย่างลับๆ
ทั้งที่เป็นหน้าร้อน ตลาดกลางคืนอบอ้าวไปด้วยไอร้อน แต่หลังของเวินโม่กลับเย็นวาบเหงื่อ
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยยืนอยู่ไม่ไกล ในชุดสูทสีดำที่ดูสูงส่งและเย็นชา ผู้ชายคนนั้นดูสูงศักดิ์เหลือเกิน ไม่เข้ากับตลาดกลางคืนที่พลุกพล่านวุ่นวายนี้เลยแม้แต่น้อย
สัญชาตญาณของผู้หญิงแม่นยำมาก ในวินาทีที่สายตาประสาน เวินโม่รู้ทันทีว่าเพ่ย์ซื่อเจี๋ยจำเธอได้แน่นอน
ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่วิ่งมาที่ตลาดกลางคืน ยืนอยู่หน้าร้านของเธอ แล้วจ้องเธอด้วยสายตาแบบนั้น น่ากลัวมาก เหมือนผีเลย...
แต่เขาไม่ใช่ผี เขาคือเพ่ย์ซื่อเจี๋ย
ความตื่นตระหนกในดวงตาของผู้หญิง ตกอยู่ในสายตาของผู้ชายอย่างชัดเจน
เขาพอใจมาก ที่นางยังรู้จักกลัว
เวินโม่กลัวจริงๆ
ไม่รู้ว่าทำไมเพ่ย์ซื่อเจี๋ยถึงตามมาที่นี่? เขามาหาเรื่องเธอหรือเปล่า?
เธอเพิ่งหาทำเลดีๆ เจอ ธุรกิจไส้กรอกแป้งทอดเพิ่งเริ่มต้น ไม่อยากเสียมันไปจริงๆ นะ...
เธอแสร้งทำเป็นใจเย็นแล้วเบือนสายตาไปทางอื่น แต่ก็ไม่เกิดผล สายตานั้นตรงไปตรงมาเกินไป
พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ก็สบตากับเขาอีก สายตาของเขาก้าวร้าว น่ากลัวจริงๆ
...
ไม่กี่นาทีต่อมา อย่างที่เขาหวัง ผู้หญิงเริ่มเก็บของอย่างลนลานแล้ววิ่งหนี
เวินโม่ยอมรับว่าเธอขี้ขลาด
ถูกสายตาของเพ่ย์ซื่อเจี๋ยจ้องมองไม่ถึงสามนาที เธอก็ตัดสินใจเก็บร้านกลับบ้านแต่หัวค่ำ