จงป๋อตื่นเต้นรีบก้าวเข้าไปต้อนรับ: "คุณชาย นี่คือ..."
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง: "ไปจัดห้องออกมาห้องหนึ่ง"
จากนั้นเขาก็พาเวินโม่เข้าไปในบ้านโดยไม่หันกลับมา ทิ้งให้จงป๋อยืนตะลึงอยู่ตรงนั้นหลายวินาที
คุณชายให้เขาจัดห้อง?
นี่ๆๆ... นี่จะอยู่กินกับแฟนหรือไง?
......
จงป๋อออกคำสั่งให้คนใช้จัดห้องอย่างมีความสุข
แต่เวินโม่กลับตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว รู้สึกหวาดหวั่นพะวง
เธอถูกเพ่ย์ซื่อเจี๋ยพาเข้าไปในห้องหนึ่ง ไม่มีหน้าต่าง ผนังทั้งสี่ด้านเย็นเฉียบ มุมห้องยังมีข้าวของกองเกะกะ
ห้องนี้ มองดูเหมือนห้องใต้ดินยังไงยังงั้น
เวินโม่ใจกระตุกวูบ เขาจะไม่เอาความแค้นมาแก้แค้นด้วยการขังเธอไว้ในห้องใต้ดินหรอกใช่ไหม?
เธอยืนอยู่กลางห้อง กังวลจนนิ้วมือสั่นเทิ้ม
และในขณะนั้น เพ่ย์ซื่อเจี๋ยนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวที่อยู่ตรงข้ามเธอ ไขว่ห้าง ท่าทางเกียจคร้าน แต่สายตากลับจับจ้องมาที่เธอตลอดเวลา แฝงด้วยแววประเมิน
เธอแม้จะยืน แต่ก็ก้มหน้าลง ไม่กล้าขยับ ไม่กล้ามองเขา
ในใจยุ่งเหยิงไปหมด
รอให้เขามาเก็บหนี้ทีหลัง
ก่อนหน้านี้ เพ่ย์ซื่อเจี๋ยเคยคิดจะคิดบัญชีกับผู้หญิงคนนี้ แผนในใจก็ก่อตัวมานานแล้ว
แต่พอถึงเวลาจริงๆ เขาก็ยังต้องเตรียมตัวให้ดี จะให้เธอสบายเกินไปก็ไม่ได้ แต่จะจัดการเธอทีเดียวตายก็ไม่ใช่
เวินโม่รออย่างทรมาน รู้สึกเหมือนมีดาบแขวนอยู่เหนือหัว ไม่รู้ว่ามันจะร่วงลงมาเมื่อไหร่
เธอทั้งอยากให้เขาพูดเร็วๆ ทั้งอยากให้เขาไม่พูดเลยตลอดไป