เวินโม่ตาพร่ามัว แต่ยังแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง: "ค คุณคงจำคนผิดแล้ว"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยยืนอยู่กับที่ จ้องมองเธอต่อไป: "ฉันจำผิดงั้นเหรอ"
เวินโม่กัดฟัน: "อืม คุณจำผิดจริงๆ!"
ยังไงก็ไม่ยอมรับเด็ดขาด
เพ่ย์ซื่อเจี๋ย: "ทำไมไม่กล้ายอมรับว่าคุณชื่อเวินโม่? รู้ตัวว่าทำผิด เลยรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีเหรอ?"
เวินโม่: "..."
คืนนี้ออกมาโดยไม่ดูฤกษ์ยาม ช่างโชคร้ายจริงๆ
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยมองท่าทางไม่ยอมรับของเธอ น้ำเสียงก็หนักขึ้น: "ไม่ต้องแสร้งทำแล้ว ฉันจำได้ตั้งนานแล้ว คุณเองก็คงจำฉันได้ไม่ใช่เหรอ"
อะไรนะ จำได้ตั้งนานแล้ว?
เวินโม่เงยหน้าขวับ: "คุณจำได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
พอถามออกไป ก็เท่ากับยอมรับแล้ว
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยไม่แปลกใจเลย พูดขึ้น: "ตั้งแต่ที่คุณนวดแช่เท้าให้ฉันครั้งแรก"
เวินโม่ชะงัก
ที่แท้เขาก็รู้ตั้งแต่วันนั้นแล้ว
จู่ๆ เธอก็เดือดขึ้นมา: "ได้เลยเพ่ย์ซื่อเจี๋ย นายจำได้ตั้งนานแล้ว ยังให้ฉันนวดแช่เท้าให้อีก นายบ้าหรือไง!"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยขมวดคิ้ว: "นาย..."
"อะไรของนาย!"
เวินโม่ขัดขึ้น ท่าทางดุดัน ถึงจะไม่เข้าท่าแต่ก็ทำเป็นมั่นใจ: "จำได้แล้วยังเรียกฉันมานวดแช่เท้าให้ ฉันว่าแกจงใจแกล้งฉัน ให้ฉันทำตัวน่าขายหน้ามากกว่า เอาล่ะ ปีนั้นฉันหลอกเงินแกไป แกก็ให้ฉันนวดแช่เท้าให้แล้ว เราจบกัน"
พูดจบ เธอก็หมุนตัววิ่งด้วยความเร็วสูง