“เสวี่ยหลิง อยู่คุยเป็นเพื่อนต้าเหว่ยสิ”
หวงกุ้ยเซียงเปิดโอกาสให้คนหนุ่มสาวได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง เพื่อให้ทั้งคู่กระชับความสัมพันธ์กันมากขึ้น
เจียงเสวี่ยหลิงพยักหน้าด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ
“พี่ต้าเหว่ย ฉันชงชาให้ดื่มนะคะ”
เจียงเสวี่ยหลิงลุกขึ้น แต่กลับถูกหลินต้าเหว่ยคว้ามือไว้
“เสวี่ยหลิง ไม่ต้องยุ่งหรอก ฉันไม่หิวน้ำ”
มืออีกข้างของหลินต้าเหว่ยเริ่มซุกซน เขาแอบบีบเนื้อนุ่มตรงหน้าอกของเจียงเสวี่ยหลิงเบา ๆ
ใบหน้าของเจียงเสวี่ยหลิงแดงก่ำขึ้นมาทันที ไล่เรื่อยไปจนถึงลำคอและใบหู
“อย่า... พี่ต้าเหว่ย ตอนนี้ยังเป็นกลางวันแสก ๆ นะคะ”
เจียงเสวี่ยหลิงยื่นมือออกไปผลักหลินต้าเหว่ย
หลินต้าเหว่ยก้มลงกระซิบข้างหูเธอ
“ไปที่ห้องเธอกัน”
เขาเพิ่งได้ลิ้มรสความหวานของเจียงเสวี่ยหลิง ความรู้สึกแปลกใหม่ยังไม่จางหายไป
จึงแทบรอไม่ไหวที่จะได้พลอดรักกับเธอสักครั้ง
เจียงเสวี่ยหลิงทำทีผลักไส แต่ก็ยินยอมพาหลินต้าเหว่ยเข้าไปในห้อง
ทันทีที่เข้าห้อง หลินต้าเหว่ยก็ร้อนรนที่จะเริ่มบทรัก
เจียงเสวี่ยหลิงกัดริมฝีปากแน่น กลัวว่าจะเผลอส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว
สีหน้าของเธอทั้งสุขสมและเจ็บปวด
แต่เพิ่งจะถูกหลินต้าเหว่ยปลุกอารมณ์ขึ้นมา เขาก็เสร็จเสียแล้ว
ในใจเจียงเสวี่ยหลิงรู้สึกว่างเปล่า บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกอย่างไร
จังหวะนั้นเอง เสียงของเจียงต้าหอดังมาจากข้างนอก เจียงเสวี่ยหลิงรีบลงจากเตียงแล้วสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
หลินต้าเหว่ยเองก็เริ่มประหม่าอยู่บ้าง
แต่ไม่นานเขาก็สงบใจลงได้ เขาจะต้องกลัวอะไรด้วย
พ่อของเขาเป็นถึงผู้อำนวยการโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ในตัวอำเภอ