วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสางเต็มที่
อวิ๋นรั่วเจียวขดตัวอยู่ที่มุมห้อง หลับได้เต็มตื่น ร่างถูกห่อด้วยเสื้อแจ็คเก็ตสีดำของเสิ่นยานชิง
ทันใดนั้นก็มีเสียงระเบิดดังสนั่น
“ปั้ง——!”
ผู้คนแตกตื่น
หลินหยูวิ่งไปหาเสิ่นยานชิง กระซิบว่า “ยานชิง ข้างนอกมีอะไรผิดปกติ”
เสิ่นยานชิงลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ซอมบี้ที่รวมตัวอยู่รอบนอกโรงอาหารมีจำนวนมากกว่าเมื่อวานหลายเท่า นับคร่าวๆ อย่างน้อยก็สามสิบสี่สิบตัว กำลังชนประตูเหล็กซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เสิ่นยานชิงจ้องที่กลอนเหล็กซึ่งเริ่มคลอนเพราะแรงชน คิ้วขมวดเล็กน้อย
“ทุกคนถอยไปที่ห้องครัว เงียบๆ”
คนในโรงอาหารถูกปลุกให้ตื่น เมื่อเห็นภาพภายนอก ใบหน้าซีดเผือด
บางคนเริ่มตัวสั่น บางคนร้องไห้เบาๆ แต่ไม่มีใครกล้าตะโกน กลัวจะยิ่งเรียกฝูงซอมบี้ให้บุกหนักขึ้น ทุกคนเงียบๆ รีบถอยไปทางห้องครัว พยายามทำให้เร็วที่สุดและเบาที่สุด
อวิ๋นรั่วเจียวลุกจากเก้าอี้ด้วยขาที่ชา เกือบล้ม เสิ่นยานชิงยื่นมือมาพยุงแขนเธอไว้ทัน
เขาจับข้อมือเล็กๆ นุ่มๆ ของเธอพยุงให้ยืนได้ แล้วก็ปล่อยทันที ตลอดเวลาไม่พูดอะไรสักคำ