อวิ๋นรั่วเจียวยังคงร้องไห้ น้ำตาไหลรินเหมือนลูกปัดที่ขาดสายไม่หยุดหย่อน
เสิ่นยานชิงกล่าวอีกครั้ง เสียงเบาลงกว่าเดิม: "ไม่ได้บาดเจ็บ จริงๆ"
อวิ๋นรั่วเจียวสูดจมูก เสียงร้องไห้ค่อยๆ เบาลง
นางรีบปล่อยมือ แล้วรู้สึกเขินอาย พูดเสียงเบา: "ขอโทษนะคะ... ฉันทำให้เสื้อคุณเปื้อน..."
เสิ่นยานชิงก้มมองคราบน้ำตาบนเสื้อเชิ้ตของตน "ไม่เป็นไร ลุกขึ้นเถอะ"
พูดพลางโอบเอวนางให้ลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนตัวนางให้
อีกด้านหนึ่ง การตรวจนับเสร็จสิ้นแล้ว หลินหยูวิ่งมาด้วยความตื่นเต้นรายงาน:
"พี่หยาน มีเพียงสามคนที่ถูกกัด จัดการไปแล้ว... ที่เหลือ บางคนดูเหมือนจะตื่นพลังความสามารถพิเศษด้วย!"
ข้างหลังเขามีชายหนุ่มคนหนึ่ง ฝ่ามือมีเปลวไฟผุดขึ้น "ตุบ" ส่วนอีกหญิงสาวคนหนึ่ง ปลายนิ้วมีหน่อสีเขียวเล็กๆ ก่อตัวขึ้น
แม้ทั้งหมดจะอ่อนแอ แต่อย่างน้อยก็พิสูจน์สิ่งหนึ่ง
การกลายพันธุ์ไม่ใช่ทางเดียว มนุษย์ก็สามารถวิวัฒนาการได้เช่นกัน
"ฉันก็มีด้วย ฉันก็มีด้วย" หลินหยูยกมือขวา "ฉันสามารถรับรู้การกระจายตัวของซอมบี้ในรัศมีห้าสิบเมตรรอบตัว! เป็นไง สุดยอดใช่ไหม?"
เสิ่นยานชิงมองเขา: "พอใช้ได้"
หลินหยู: "...พอใช้ได้?! นี่เรียกว่าพอใช้ได้เหรอ! ฉันคือเรดาร์จิตวิญญาณของพวกนายนะ!"
เสิ่นยานชิงไม่สนใจเขา สายตามองไปทั่วผู้รอดชีวิตทั้งหมด
โรงอาหารถูกทำลายจนไม่เป็นชิ้นดี ซอมบี้สองสามตัวเดินเตร่อยู่ไกลๆ
พวกมันถูกดึงดูดด้วยความวุ่นวายตรงนี้ กำลังรวมตัวกันช้าๆ
"โรงอาหารอยู่ไม่ได้แล้ว" เขาเอ่ย เสียงไม่ดังแต่ทุกคนได้ยิน "ซอมบี้จะรวมตัวกันมากขึ้น ต้องออกจากโรงเรียนให้ได้ภายในวันนี้"
มีคนถามอย่างสิ้นหวัง: "ไปที่ไหน? เราจะไปที่ไหนได้อีก..."
เสิ่นยานชิงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋า บนนั้นจดไว้สองสามบรรทัด: "ก่อนหน้านี้ตอนไปหาของที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ได้ยินเสียงประกาศจากตึกเรียนดังซ้ำๆ พูดถึงทิศทางหนึ่ง——
ฐานทัพหยานจิง
รัฐบาลน่าจะตั้งเขตปลอดภัยไว้ที่นั่น"
หลินหยูตาเป็นประกาย: "งั้นเราไปทางนั้นกัน?"
"อืม" เสิ่นยานชิงพูด "ที่นั่นห่างจากโรงเรียนประมาณสามสิบกิโลเมตร แม้ระหว่างทางอาจเจอซอมบี้ แต่ก็ดีกว่าอยู่ที่นี่รอความตาย"