อวิ๋นรั่วเจียวแม้จะได้เป็นฮองเฮาแล้ว แต่ก็ไม่ได้วุ่นวายเหมือนฮองเฮาองค์อื่น ๆ เธอเป็นเพียงปลาเค็มตัวหนึ่งที่ปล่อยวันเวลาผ่านไปอย่างเฉื่อยชา
บ่ายวันหนึ่ง อวิ๋นรั่วเจียวนอนอยู่บนเก้าอี้นางพญา มือหนึ่งกำพวงองุ่นไว้ ส่งเข้าปากอย่างเกียจคร้าน
นางกำนัลคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานถือถาดน้ำชาเดินเข้ามา เห็นสภาพเธอเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถามเสียงเบา : “ฮองเฮาเพคะ ท่านเลี้ยงลูกสี่คน ไม่เหนื่อยหรือเพคะ?”
อวิ๋นรั่วเจียวได้ยินก็เอ่ยอย่างเกียจคร้าน : “เหนื่อยสิ เหนื่อยจะแย่”
อันที่จริงแล้วเธอไม่ต้องทำอะไรเลย เด็ก ๆ มีแม่นม นางกำนัล พระพันปี และพี่เลี้ยงคอยดูแล เธอเพียงแค่กอดและหอมแก้มพวกเขาทุกวันก็พอแล้ว
วังหลังถูกยุบเลิกแล้ว ไม่ต้องรับมือกับสนมกำนัล กิจการในวังก็มีกรมวังจัดการ มีเซี่ยจู๋คอยดูแล เธอเพียงแค่พยักหน้าเห็นชอบก็พอ
ของกินของใช้ทุกอย่าง เย่เฉิงหยวนจัดการให้ทั้งหมด
เอ๊ะ เหนื่อยจริง ๆ ทุกวันต้องคิดว่าจะนอนวันละกี่ชั่วยาม
นางกำนัลยิ้มอย่างจนใจ แล้วถอยออกไป
เย่เฉิงหยวนกลับจากราชวัง พอเดินเข้าตำหนักคุนหนิงก็เห็นนางเอนกายอย่างอ้อนแอ้นอยู่บนเก้าอี้นางพญา กำลังกินของอยู่ ผมดำสยายเต็มพื้น
เขาเดินเข้าไป ก้มลงหยิกแก้มนางเบา ๆ “ข้าเหนื่อยจะตายอยู่ข้างนอก เจ้ากลับมาสบายอยู่ที่นี่”