ฝาแฝดชายหญิงเติบโตขึ้นวันแล้ววันเล่า พออายุได้หนึ่งขวบครึ่ง ก็เริ่มหัดเดินได้แล้ว เพียงแต่ยังเดินโซซัดโซเซอยู่บ้าง
ส่วนอวิ๋นรั่วเจียวก็ตั้งครรภ์อีกครั้ง
ครั้งนี้หล่อนไม่ได้ใช้ของวิเศษใด ๆ ทั้งสิ้น ตั้งครรภ์ตามธรรมชาติ
ก็แพ้ท้องเหมือนเดิม เรียกหาหมอหลวงเหมือนเดิม พอหมอหลี่จับชีพจร มือก็สั่นเทาเหมือนเดิม
แล้วก็ประกาศว่า "ขอถวายพระพรพระนาง พระนางทรงพระครรภ์ได้หนึ่งเดือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"
ตอนนั้นเย่เฉิงหยวนกำลังปรึกษาราชการกับเหล่าขุนนางอยู่ในตำหนักหลวง ฟู่อันกลิ้งปรี่เข้ามา กระซิบข้างหูไม่กี่คำ
เย่เฉิงหยวนผุดลุกขึ้นยืนอย่างแรง เก้าอี้ล้มลงกับพื้น
เหล่าขุนนางตกใจ คิดว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมา กำลังจะเอ่ยปากถาม ก็เห็นฝ่าบาทเดินเร็ว ๆ ออกไปนอกประตู มุมปากแทบจะฉีกถึงใบหู ท่าทางทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจสุด ๆ
เหล่าขุนนางมองหน้ากันเอง ต่างก็ไม่รู้ว่าเรื่องดีอะไรที่ทำให้ฝ่าบาทผู้ไม่เคยแสดงอารมณ์ผ่านสีหน้า ดีใจได้ถึงขนาดนี้
ฟู่อันเดินตามหลังไป หอบหายใจพลางพูด "ฝ่าบาท ยังไม่เลิกประชุมเลยพ่ะย่ะค่ะ"
"เลิกแล้ว!" เย่เฉิงหยวนตอบโดยไม่หันกลับมา
เย่เฉิงหยวนวิ่งไปถึงตำหนักคุนหนิง ลมหายใจยังไม่ทันหายดี ก็อุ้มอวิ๋นรั่วเจียวขึ้นจากเก้าอี้นางพญา หมุนตัวสามรอบ
อวิ๋นรั่วเจียวอุทานด้วยความตกใจ "ฝ่าบาท! โปรดวางหม่อมฉันลงเถิดเพคะ หม่อมฉันกำลังตั้งครรภ์อยู่!"
เย่เฉิงหยวนรีบวางหล่อนลง ราวกับวางสิ่งของล้ำค่าที่แตกง่าย ค่อย ๆ วางมือลงบนท้องแบนราบของหล่อน
"ข้าจะได้เป็นพ่ออีกครั้งแล้วหรือ?"
อวิ๋นรั่วเจียวพยักหน้า อดยิ้มออกมาไม่ได้ "ฝ่าบาทเพคะ ฝ่าบาทเป็นพ่อของลูกสองคนแล้วแท้ ๆ ทำไมยังตื่นเต้นได้อีกเล่าเพคะ?"
เย่เฉิงหยวนหมอบลงตรงหน้าหล่อน สายตาอ่อนโยนและจริงจัง "ข้าเป็นพ่อกี่ครั้งก็ตื่นเต้นทุกครั้ง"