หลังจากสตรีในวังถูกปลดปล่อย เสียนเฟยหลิวจื้อหลานก็ออกจากวังกลับไปบ้านพ่อแม่ของนาง
นางเปิดร้านหลายแห่งในเมืองหลวง ทั้งร้านผ้าไหม ร้านแป้งทาหน้า และโรงน้ำชา ธุรกิจรุ่งเรือง ชีวิตสบายตามอัธยาศัย
นางส่งจดหมายถึงอวิ๋นรั่วเจียวเป็นครั้งคราว จดหมายเหล่านั้นมักเต็มไปด้วยคำพูดคมคาย เล่าเรื่องสนุกๆ ในเมืองหลวงให้ฟัง
ซูเฟยหลินวานชิงก็ออกจากวังเช่นกัน ได้ยินว่านางแต่งงานกับพ่อค้า มีชีวิตที่สุขสบายตลอดไป
นางยังคิดถึงวันเวลาในวัง คิดถึงองค์จักรพรรดิที่นางทั้งรักทั้งเกลียด แต่ความรู้สึกส่วนใหญ่คือความโล่งอก
ในที่สุดก็ไม่ต้องแก่งแย่งกันอีกแล้ว
พระพันปีมีพระชนม์ถึงหกสิบห้าพรรษา สิ้นพระชนม์อย่างสงบท่ามกลางการดูแลของอวิ๋นรั่วเจียวและเหล่าเด็กๆ
ก่อนสิ้นพระชนม์ พระองค์ทรงเรียกทุกคนมาที่ข้างพระแท่น องค์รัชทายาทเย่จ้าวคุกเข่าอยู่ข้างพระแท่น ดวงตาแดงก่ำ องค์หญิงฉางเล่อเย่ซีร้องไห้จนพูดไม่ออก กุมพระหัตถ์ของพระพันปีไว้ไม่ยอมปล่อย ฝาแฝดเย่หยุนและเย่เหิงคุกเข่าอยู่ข้างหลัง มองทวดด้วยความเข้าใจเลือนราง
พระพันปีจับมืออวิ๋นรั่วเจียวไว้ เสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจน "เด็กดี ขอบใจเจ้าที่ให้บ้านกับหยวนเอ๋อร์ ชีวิตนี้สิ่งเดียวที่ข้าไม่วางใจก็คือเขา เขาลำบากมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้มีเจ้าอยู่ข้างกาย ข้าก็วางใจแล้ว"
น้ำตาของอวิ๋นรั่วเจียวไหลไม่หยุด พูดไม่ออก
พระพันปีหันไปมองเย่เฉิงหยวนอีกครั้ง เขาคุกเข่าข้างพระแท่น กุมพระหัตถ์อีกข้างของพระพันปี ดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มแน่น
พระพันปีทรงยิ้มอย่างเมตตา "หยวนเอ๋อร์ ดูแลนางให้ดี ชาตินี้ได้พบนาง เป็นบุญวาสนาของเจ้า"
เสียงของเย่เฉิงหยวนแหบพร่า "ลูกทราบ"
พระพันปีค่อยๆ หลับตาลง มุมพระโอษฐ์ยังคงมีรอยยิ้มจางๆ