อวิ๋นรั่วเจียวกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นห้องหนังสือชั้นสองของตระกูลอวิ๋น
นางทะลุมิติมาที่นี่ได้หลายวันแล้ว
เจ้าของร่างนี้คือคุณหนูรองแห่งตระกูลอวิ๋นในราชธานี
บรรพบุรุษของตระกูลอวิ๋นเคยมีบัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่หลายคน นับเป็นตระกูลบัณฑิตโดยแท้ ทว่าพอมาถึงคนรุ่นนี้กลับเหลือเพียงเปลือกนอกว่างเปล่า กับญาติยากจนกลุ่มหนึ่งที่ชอบวางมาดเกินฐานะ
บิดามารดาของร่างเดิมเสียชีวิตตั้งแต่นางยังเยาว์ นางจึงถูกเลี้ยงดูอยู่ใต้ชายคาของลุงกับป้า ภายนอกเป็นคุณหนูตระกูลอวิ๋น แต่ความจริงแล้วแม้แต่บ่าวที่พอมีหน้ามีตายังมีชีวิตดีกว่านาง
แต่เมื่อสองวันก่อน จู่ ๆ ตระกูลลู่ก็ไม่รู้เกิดนึกอะไรขึ้นมา ถึงกับระบุชื่อตระกูลอวิ๋นและต้องการให้อวิ๋นรั่วเจียวแต่งเข้าไปเป็นภรรยาของลู่ฉื่อหาน
ลู่ฉื่อหาน
อวิ๋นรั่วเจียวท่องชื่อนี้ในใจหนึ่งรอบ ในความทรงจำของร่างเดิมมีเรื่องเกี่ยวกับชายผู้นี้น้อยนิดเหลือเกิน แต่ทุกภาพล้วนทำให้ร่างกายนี้สั่นสะท้านขึ้นมาเองโดยสัญชาตญาณ
ตระกูลลู่แห่งราชธานี ตระกูลชั้นสูงสุด
ลู่ฉื่อหานเป็นหลานชายสายตรงคนโตของตระกูลลู่ เป็นผู้สูงศักดิ์อย่างแท้จริง ข่าวลือว่าเขาเลือดเย็น ไร้ไมตรี และมีอำนาจล้นฟ้า คุณหนูตระกูลใหญ่ตั้งมากมายพยายามเบียดเสียดกันเข้าใกล้เขา ท้ายที่สุดกลับไม่เคยแม้แต่จะได้สัมผัสชายเสื้อของเขา
นี่นาง...กำลังจะแต่งกับบุคคลเช่นไรกันแน่
“อวิ๋นรั่วเจียว คุกเข่าให้ดี!” เสียงแหลมของป้าซูชุนหัวดังมาจากนอกห้องหนังสือ “คิดว่ายังเป็นคุณหนูใหญ่เหมือนแต่ก่อนหรือ? พรุ่งนี้คนตระกูลลู่ก็จะมาแล้ว ตั้งสติให้ดี อย่าทำให้ตระกูลอวิ๋นขายหน้า”
อวิ๋นรั่วเจียวสะดุ้งเล็กน้อย รีบยืดหลังตรง
นางแอบเหลือบมองไปทางประตู เห็นเพียงใบหน้าด้านข้างอันถมึงทึงของซูชุนหัว ส่วนอวิ๋นรั่วถิงลูกพี่ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังปรายตามองนางพลางหัวเราะเยาะ
“แม่ อย่าดุพี่สาวเลย นางก็ตื่นเต้นเหมือนกัน” อวิ๋นรั่วถิงดัดเสียงหวาน “อย่างไรเสียก็ต้องแต่งเข้าตระกูลลู่ นั่นเป็นโชคดีใหญ่หลวง ใครเล่าจะไม่ตื่นเต้น”
ซูชุนหัวแค่นเสียง “โชคดีหรือ? นั่นเป็นโชคดีที่ตระกูลลู่ไม่เอาต่างหาก”