ลู่ฉื่อหานจูงมือนาง ผลักประตูหอจัดเลี้ยงเปิดออก
ในชั่วขณะที่แสงไฟสาดลงมา อวิ๋นรั่วเจียวก็เอนกายเข้าไปใกล้เขาโดยไม่รู้ตัว
ลู่ฉื่อหานสังเกตเห็น แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงกระชับมือนางแน่นขึ้น แล้วดึงนางเข้ามาใกล้ข้างกาย
ฝ่ามือของเขาร้อนผ่าว แรงจับมั่นคง แฝงไว้ด้วยความปลอบประโลม
พิธีการจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ตลอดงานอวิ๋นรั่วเจียวเป็นดั่งตุ๊กตางดงามที่ถูกจัดวางไปมา ถึงคราวคำนับก็คำนับ ถึงคราวยกน้ำชาก็ยกน้ำชา สมองกับร่างกายต่างแยกกันทำหน้าที่ของตน
ส่วนลู่ฉื่อหานกลับสงบนิ่งตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงตอนกล่าวคำปฏิญาณ เมื่อเขาพูดว่า “ข้ายินดี” ก็หันมามองนางแวบหนึ่ง
แววตานั้นลึกล้ำจนหัวใจของอวิ๋นรั่วเจียวเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะ
นางพูดคำว่า “ข้ายินดี” อย่างติดขัด แขกเหรื่อด้านล่างหัวเราะอย่างเป็นมิตร แม้แต่คุณย่าหลูยังปรบมือเบา ๆ พลางกล่าวว่า “เจ้าสาวเขินแล้ว”
ลู่ฉื่อหานรับแหวนจากมือนาง แล้วสวมลงบนนิ้วนางของนาง
ต่อมาในช่วงยกสุราอวยพร มีคนส่งเสียงโห่ให้คู่บ่าวสาวจุมพิตกันสักครั้ง
ลู่ฉื่อหานมองคนผู้นั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย อีกฝ่ายก็เงียบเสียงลงทันที