“ตามวินัยของคณะกรรมการหมู่บ้าน——”
นายใหญ่หยุดไปครู่หนึ่ง เสียงทุ้มต่ำและเคร่งขรึม: “เจ้าเฟิง จดโทษใหญ่หนึ่งครั้ง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปให้ไปทำงานที่นาน้ำของทีมสองซึ่งอยู่ไกลที่สุด ค่าคะแนนแรงงานลดลงครึ่งหนึ่งเป็นเวลาสามเดือน!
สวีหงเหมย จดโทษใหญ่หนึ่งครั้ง หักเงินอุดหนุนค่าคะแนนแรงงานสามเดือน ต้องกล่าวทบทวนตนเองในที่ประชุมใหญ่ของสมาชิกทั้งหมด หากมีครั้งต่อไป——รายงานคอมมูนและส่งกลับภูมิลำเนาเดิมทันที!”
ส่งกลับบ้านเกิด
สี่คำนี้เหมือนฟ้าร้องที่ทุบลงบนหัวของสวีหงเหมย
เธอคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง “ตึง” ร้องไห้ขอความเมตตา ส่วนเจ้าเฟิงก็ยืนหน้าซีดเผือดไม่กล้าขยับ โจวเจิ้งโบกมือให้คนพาพวกเขาออกไป
ข่าวแพร่ออกไป ทั้งหมู่บ้านปรบมือชื่นชม
"ไม่ถูกตาเจ้าเฟิงนั่นมานานแล้ว หน้ามันมัน แต่งตัวเลี่ยนๆ ไม่ทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราว"
"สวีหงเหมยก็เช่นกัน สมน้ำหน้า"
——
หลังจากเหตุการณ์สงบลงโดยสิ้นเชิง ชีวิตของบ้านฮั่วเจิงก็กลับมาสงบอีกครั้ง
เมื่อครบห้าเดือน ฮั่วเจิงก็ยืมเกวียนลาของคณะกรรมการหมู่บ้าน บรรทุกอวิ๋นรั่วเจียวไปโรงพยาบาลประจำตำบลอย่างมั่นคงตลอดทาง
ท้องของอวิ๋นรั่วเจียวเริ่มโตชัดเจนแล้ว ใหญ่กว่าหญิงท้องเดียวกันไม่น้อย
หมอสูติศาสตร์ที่โรงพยาบาลตำบลนามสกุลเฉิน อายุห้าสิบกว่า มีประสบการณ์มากมาย
เขาสั่งให้อวิ๋นรั่วเจียวนอนลง เริ่มจากจับชีพจร แล้วเอาหูฟังแนบกับท้องที่นูนขึ้นมาฟังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า: "สามคน! ในท้องของเธอมีเสียงหัวใจทารกสามดวง! แฝดสาม!"
ฮั่วเจิงยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ปฏิกิริยาแรกไม่ใช่ความดีใจ แต่เสียงร้อนรนและหนักแน่น: "สามคน? ร่างกายนางอ่อนแอขนาดนี้ จะไหวหรือ?"
หมอเฉินตกใจกับท่าทางดุดันของเขาจนหดตัวถอยหลัง รีบโบกมือ: "เธอ! ใจเย็นก่อน! สภาพร่างกายของแม่ดี เสียงหัวใจทารกมั่นคงทั้งสาม แต่ต้องเพิ่มสารอาหารอีกหน่อย เด็กสามคนใช้พลังงานมาก เรื่องกินต้องไม่ประมาท"
ฮั่วเจิงถึงได้โล่งอก ไหล่ที่ตึงเครียดมองเห็นได้ชัดว่าเริ่มคลายลง
เขาหันไปมองอวิ๋นรั่วเจียว สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใย ลูกกระเดือกกลิ้งไปมาหลายครั้ง
อวิ๋นรั่วเจียวกลับไม่รู้สึกว่ามีอะไร โลกก่อนหน้านางก็คลอดแฝดสามมาแล้ว ชำนาญแล้ว