ไม่กี่วันต่อมา ในหมู่บ้านก็เริ่มมีคำพูดที่น่าฟังไม่ขึ้นแพร่สะพัดออกมา
“เด็กในท้องของเยาวชนอาสาอวิ๋นคนนั้น จะเป็นของใครก็ไม่รู้”
“นางกับเจ้าเฟิงก่อนหน้านี้สนิทสนมกันที่เรือนเยาวชนอาสา ใครจะรู้ว่ามีอะไรกันหรือเปล่า”
"ฮั่วเจิงทำงานนอกบ้านทุกวัน ไหนจะรู้ว่าถูกสวมเขาเอาเมื่อไหร่ ยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อยู่"
ข่าวลือแพร่ไปอย่างมีสีสัน จากบ่อน้ำหน้าหมู่บ้านไปถึงลานตากข้าว และจากลานตากข้าวไปถึงโต๊ะอาหารของทุกบ้าน
ฮั่วเจิงได้ยินตอนที่กำลังตักน้ำที่หน้าหมู่บ้าน
แม่บ้านสองคนนั่งยองๆ ซักผ้าอยู่ข้างบ่อน้ำ เสียงซุบซิบกันไม่ดังนัก แต่ดังพอที่เขาจะได้ยิน
เขาหยุดกึก ถังน้ำในมือกระแทกลงพื้นเสียงดัง "ปัง"
แม่บ้านสองคนนั้นหน้าซีดเผือดจนเสื้อผ้าในมือหล่นลงไปในอ่าง