หลัง“แท้ง”
อวิ๋นรั่วเจียวแท้จริงแล้วไม่ได้เศร้าโศกอะไร ยังไงเด็กก็เป็นของปลอม แต่นางยังต้องซุกตัวในอ้อมอกเย่เฉิงหยวนทุกวันเพื่อรินน้ำตาเล็กน้อย
“ฝ่าบาท... ลูกไม่อยู่แล้ว... ใช่หรือไม่ที่หม่อมฉันมิอาจปกป้องลูกไว้ได้...”
เย่เฉิงหยวนเจ็บปวดใจยิ่งนัก
“มิใช่ความผิดของเจ้า” เขารวบแขนแน่นขึ้น “เป็นความผิดของข้าเอง ที่ข้าปล่อยให้เจ้าไปสวนดอกไม้หลวงเพียงลำพัง ข้าควรอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”
ราวกับจะชดเชยความผิดทั้งหมดให้แก่นาง เขาจึงอยู่เคียงข้างนางทุกวัน อยากอยู่กับนางตลอดเวลา ยาสมุนไพรบำรุงร่างกายถูกส่งเข้าตำหนักคุนหนิงไม่ขาดสาย
อวิ๋นรั่วเจียวถูกป้อนอาหารจนอิ่มหนำทุกวัน ใบหน้าเล็กๆ ค่อยๆ กลับมามีเลือดฝาด ขาวแดงระเรื่อดังเดิม
พระพันปีก็เจ็บปวดใจยิ่งนัก ถือของกินของเล่นดีๆ มาที่ตำหนักคุนหนิงทุกวัน จับมือนางแล้วปลอบโยนด้วยเสียงแผ่วเบา
อวิ๋นรั่วเจียวมองพระพันปีที่แสดงความรักอย่างจริงใจ ก็รู้สึกผิดในใจบ้าง แต่เมื่อนึกถึงว่านี่คือเพื่อภารกิจสุดท้าย นางก็ทำใจแข็งลง
คราวหน้า ข้าจะให้กำเนิดบุตรจริงๆ
“เสี่ยวลิ่ว”
หนึ่งเดือนต่อมา หมอหลวงบอกว่าร่างกายนางฟื้นฟูเต็มที่แล้ว อวิ๋นรั่วเจียวเรียกเสี่ยวลิ่วในความคิด “ข้าจะซื้อยานัดเดียวติดครรภ์”
เสี่ยวลิ่วตอบอย่างตื่นเต้น “ได้เลย! ยานัดเดียวติดครรภ์ 50 คะแนน คะแนนคงเหลือ 540! ระบบผลิต ของดีต้องดี ครั้งเดียวติด!”
อวิ๋นรั่วเจียวกลืนยา แล้วเตรียมลงมือ
คืนนั้น เมื่อเย่เฉิงหยวนมาที่ตำหนักคุนหนิง กลับพบสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนคือ เจ้าขี้เกียจตัวน้อยยังไม่นอน
หญิงสาวสวมชุดนอนสีชมพูอ่อนบางเบา ผมดำนุ่มสลวยสยายอยู่ด้านหลัง เอวบางระหง ผิวดังหยก ใบหน้าเล็กๆ ระเรื่อ ดวงตาจิ้งจอกคลอน้ำตา นั่งรอเขาอยู่ที่ข้างเตียง