เสียงแฝงไปด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยที่ยากจะสังเกตเห็น: "หากเจ้าไม่เต็มใจ...ก็ฉีกมันทิ้งเถิด"
อวิ๋นรั่วเจียวเงยหน้ามองเขา ภายใต้แสงจันทร์ สายตาของชายหนุ่มจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของนาง แฝงไปด้วยความคาดหวังที่อดกลั้น
จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าชายคนนี้เงอะงะจนอดปวดใจแทนไม่ได้
นางพับหนังสือแนะนำตัวใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ จากนั้นเขย่งปลายเท้า จูบเบาๆ ที่แก้มของเขา
รวดเร็วดั่งแมลงปอแตะผืนน้ำ ริมฝีปากอ่อนนุ่มเฉียดผ่านผิวที่หยาบกร้านของเขา สัมผัสเพียงชั่วขณะแล้วก็จากไป
จากนั้นนางก็ถอยหลังหนึ่งก้าว ใบหน้าแดงระเรื่อเอ่ยเสียงเบา: "ข้ายินดี"
ฮั่วเจิงตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว ดั่งรูปปั้นหินที่ถูกจี้จุด
ผ่านไปหลายวินาที เขาจึงยกมือขึ้นลูบแก้มที่ถูกจูบ ยังคงหลงเหลือสัมผัสอันนุ่มนวลและไออุ่น