แล้วก็มองอวิ๋นรั่วเจียวอีกครั้ง แทบไม่เคยยิ้ม แต่คราวนี้กลับยิ้มออกมา
“ฮั่วเจิง ไอ้หนู เจ้ามีวาสนานะ” เขาหัวเราะ
จากนั้นบนกระดาษแดงก็เขียนชื่อของทั้งสองคนอย่างบรรจง แล้วหยิบตราประจำตำแหน่งออกมาจากลิ้นชัก กดลงไป
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว”
อวิ๋นรั่วเจียวมองชื่อทั้งสองที่อยู่เคียงข้างกันบนกระดาษแดง รู้สึกเหมือนกำลังฝัน
นางหันไปมองฮั่วเจิง เขายืนอยู่ตรงนั้น หลังตรง ใบหน้าไร้อารมณ์ แต่นางสังเกตเห็นมือที่ห้อยอยู่ข้างตัวของเขากำแน่นเล็กน้อย แล้วก็คลายออก
เขากำลังตื่นเต้น
ออกมาจากที่ทำการของหมู่บ้าน ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันบนถนนดิน
สายลมต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยมา พร้อมกลิ่นหอมของต้นข้าวในทุ่ง ฮั่วเจิงเดินอยู่ด้านนอกของนาง ฝีเท้าช้ากว่าปกติมาก เห็นได้ชัดว่ากำลังยอมตามก้าวเดินของนาง จู่ ๆ นางก็ยื่นมือออกไป เกี่ยวนิ้วก้อยของเขาเบา ๆ