"ชอบ ฉันชอบมาก" อวิ๋นรั่วเจียวโผล่ครึ่งหน้าออกจากกองตุ๊กตา ดวงตาจิ้งจอกเป็นประกาย ราวกับหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยที่ตกลงไปในถังข้าวสาร
"แต่มันเยอะไปหน่อยนะ ฉันอุ้มไม่ไหวเลย"
ฟู่เยี่ยนเซิน: "งั้นก็เปลี่ยนตัวใหม่ทุกวันสิ"
อวิ๋นรั่วเจียวดีใจจนยิ้มแก้มแทบแตก ปีนออกจากกองตุ๊กตา วิ่งไปหาเขา เขย่งปลายเท้าจูบที่คางของเขา
ดวงตาของฟู่เยี่ยนเซินเข้มขึ้น ยังไม่ทันได้สัมผัสความรู้สึกนุ่มนวลที่เธอริเริ่มอย่างเต็มที่ ริมฝีปากเล็กๆ ของหญิงสาวก็จากไปแล้ว สัมผัสเพียงแวบเดียวก็แยกจากกัน
"คุณคะ คุณดีกับฉันมากเกินไป ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี" อวิ๋นรั่วเจียวเงยหน้ามองเขา ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความดีใจที่ไม่ปิดบัง
มุมปากของฟู่เยี่ยนเซินยกขึ้นเล็กน้อย
"มีความสุขก็พอ ไม่ต้องพูดอะไร"
คืนนั้นอวิ๋นรั่วเจียวกอดกระต่ายขาวตัวใหญ่ขึ้นเตียง ถูหูกระต่ายอย่างพึงพอใจเต็มที่ แล้วกำลังจะกอดมันนอน
แต่ฟู่เยี่ยนเซินยื่นมือดึงกระต่ายออกจากอ้อมกอดของเธอ
อวิ๋นรั่วเจียวอ้อมกอดว่างเปล่า เอียงคออย่างงุนงง: "หะ?"
ฟู่เยี่ยนเซินวางกระต่ายไว้บนโต๊ะหัวเตียง แล้วนอนลงเอง ยื่นแขนยาวรั้งเธอทั้งตัวเข้ามาในอ้อมกอด
ร่างกายเล็กๆ ของเธอแนบชิดกับอกกว้างของเขา หลังพิงกล้ามเนื้ออุ่นๆ ของเขา มือทั้งสองข้างถูกเขาประคองไว้ในฝ่ามือ
"กระต่ายวางบนเตียงได้" เสียงของเขาทุ้มต่ำมั่นคง "แต่ห้ามเธอกอดมันนอน"
อวิ๋นรั่วเจียว: "อ้าว? ทำไมล่ะ?"
"อยากกอดก็กอดฉันสิ" แขนของเขากระชับขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงดื้อรั้น "เธอกอดมัน ฉันจะกอดอะไร?"
—
ผ่านไปสองวัน ฟู่เยี่ยนเซินต้องไปต่างจังหวัดเพื่อเจรจาความร่วมมือหนึ่งครั้ง ใช้เวลาสามวัน
คืนก่อนออกเดินทาง อวิ๋นรั่วเจียวถามเขา: "ฉันต้องไปด้วยเหรอ?"