กลางดึก ฟู่เยี่ยนเซินเลิกงานเลี้ยงกลับมาถึงคฤหาสน์
เขาดื่มสุราไปเล็กน้อย ยามก้าวเข้ามา ฝีเท้าหนักและเชื่องช้ากว่าปกติ
อวิ๋นรั่วเจียวกำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง ได้ยินเสียงเปิดประตูก็เงยหน้าขึ้น
ก็เห็นเขายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องนอน ใบหน้าคมคาย ดวงตาลุ่มลึก โครงหน้างดงาม เนคไทคลายหย่อนห้อยอยู่ที่คอ กระดุมเสื้อเชิ้ตเปิดออกสองเม็ด ดูผ่อนคลายและเกียจคร้าน สายตาของเขาจับจ้องมาที่นาง ดั่งไฟสองกองที่ลุกโชนอย่างเงียบเชียบ
นางวางหนังสือลง ลุกขึ้นนั่ง "คุณดื่มสุรามาหรือ?"
ฟู่เยี่ยนเซินไม่ตอบ เดินเข้ามาในก้าวยาวๆ ก้มตัวกดนางลงไปบนเตียง
ตอนที่เขาจูบลงมา กลิ่นสุราแผ่วเบาลอยมา ปนกับอุณหภูมิอันร้อนระอุและความปรารถนาที่ท่วมท้น รุนแรงและเร่งด่วน "เจียวเจียว..."
เสียงอวิ๋นรั่วเจียวปนด้วยลมหายใจถี่กระชั้น "เยี่ยนเซิน...วันนี้คุณเป็นอะไรไป..."
"คิดถึงเจ้า" ฟู่เยี่ยนเซินซบหน้าลงที่ซอกคอของนาง สูดดมกลิ่นหอมบนตัวนางอย่างตะกละตะกลาม "นั่งอยู่บนโต๊ะเหล้ามาสองชั่วโมง ในหัวเต็มไปด้วยเจ้า"
หัวใจของอวิ๋นรั่วเจียวนุ่มนวลราวกับจะละลาย
นางยื่นมือโอบคอเขา เงยหน้าจูบที่คางเขาเบาๆ "ข้าก็อยู่ตรงนี้มิใช่หรือ?"
"ไม่เหมือนกัน" ฟู่เยี่ยนเซินอุ้มนางขึ้น เดินเข้าไปกลางเตียง
"ตอนที่เจ้าไม่อยู่ข้างกาย ข้าวิตกไม่สบายใจ"
คืนนั้นเขาอ่อนโยนเป็นพิเศษ
ปรนนิบัติอวิ๋นรั่วเจียวอย่างสุขสบาย
แน่นอน เขาก็ได้ลิ้มรสความหอมหวาน ไม่มีสิ่งใดหวานยิ่งกว่านี้แล้ว
เมื่อสิ้นสุด ฟู่เยี่ยนเซินกอดนางที่อ่อนระทวยดั่งสายน้ำ คางวางบนยอดผมของนาง ฝ่ามือใหญ่ลูบแผ่นหลังส่วนล่างของนางเบาๆ
"เจียวเจียว" เขาเอ่ยขึ้นทันใด "ต่อไปออกงานที่ต่างถิ่น จะพาเจ้าไปด้วยทุกครั้ง"