"งานของเจ้าเพียงอยู่กับข้า" ฟู่เยี่ยนเซินก้มลงกัดติ่งหูของนางเบา ๆ สัมผัสได้ถึงนางที่หดคอสั่นน้อย ๆ "ย่อมรวมถึง...การนอนกับข้า"
ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ขึ้นตามแนวเอวของนาง ผ่านผ้าไหมบาง ๆ ...
"อี๋..." อวิ๋นรั่วเจียวรั้งมือเขาไว้ ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและเขินอาย
"ท่านคะ...นี่...นี่เป็นส่วนหนึ่งของงานด้วยหรือคะ?"
ฟู่เยี่ยนเซินมองใบหน้าเล็ก ๆ ขาวนุ่มของนาง ลูกกระเดือกขยับ ดวงตาดำมืดราวขุมลึก ริมฝีปากบางขยับ "ใช่"
แล้วเขาก็โน้มลงมาจูบ
เริ่มแรกเป็นการลองเชิงอย่างอ่อนโยน
เขาอ้าาปิดริมฝีปากล่างของนาง ดูดเบา ๆ ราวกับลิ้มรสของหวานชิ้นหนึ่ง อวิ๋นรั่วเจียวถูกกลิ่นอายของเขาห่อหุ้ม มึนงงจนลืมผลักไส
จูบไปครู่หนึ่ง ชายหนุ่มราวกับได้ลิ้มรสความหวาน จึงไม่เหนี่ยวรั้งอีกต่อไป
เปลี่ยนเป็นดุดันและเร่งร้อน ดั่งหมาป่าที่หิวโหยมานานในที่สุดก็ฉีกหนังปลอมแปลงออก
แรงน้อย ๆ ของอวิ๋นรั่วเจียวไม่อาจผลักเขาได้ กลับถูกคว้าข้อมือกดไว้เหนือศีรษะ
ฟู่เยี่ยนเซินคลายริมฝีปากออกจากนาง ปล่อยให้นางหายใจ
เขาก้มลงจูบลงมาตามคางของนาง ผ่านลำคอเรียวบาง ผ่านไหปลาร้าอันประณีต...
ระหว่างจูบก็เอ่ยเสียงแหบพร่า "เจียวเจียว เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ารอวันนี้มานานแค่ไหน?"
อวิ๋นรั่วเจียวหายใจหอบ "ข้าเพิ่งมา...ไม่ถึงเดือน..."
"เดือนเดียวก็ยังไม่นานพอหรือ?" ฟู่เยี่ยนเซินหัวเราะแผ่วเบา "ทุก ๆ วันเหมือนหนึ่งปี"
จากนั้น จูบของเขาตกลงบนหัวไหล่ อวิ๋นรั่วเจียวตัวสั่นไปทั้งร่าง เสียงพูดด้วยความตื่นตระหนก "ท่าน—"
"เรียกชื่อข้า" เสียงของฟู่เยี่ยนเซินเต็มไปด้วยการล่อลวง "เจียวเจียว เรียกชื่อข้า"
ริมฝีปากของอวิ๋นรั่วเจียวขยับเบา ๆ เสียงแผ่วราวเสียงแมวร้อง:
"เยี่ยนเซิน..."