วันรุ่งขึ้น เย่เฉิงหยวนเริ่มเรียนวิธีอุ้มเด็กและเปลี่ยนผ้าอ้อม
จักรพรรดิผู้ทรงอำนาจสูงสุดและเปี่ยมบารมี ทว่าขณะนี้กลับอุ้มพระธิดาอย่างงุ่มง่าม
เย่ซีอยู่ในอ้อมแขนของเขาดิ้นไปมาไม่หยุด แล้วเอามือเล็ก ๆ คว้าผมของเขาใส่ปาก เย่เฉิงหยวนไม่กล้าปล่อยมือ ท่าทางตอนนั้นช่างอลหม่านยิ่งนัก
ฟู่อันยืนมองอยู่ข้าง ๆ อยากหัวเราะแต่ไม่กล้า หน้านิ่งแดงไปหมด
"ฝ่าบาท พระหัตถ์ของพระองค์ต้องรองรับพระเศียรขององค์หญิงน้อย ค่ะ ๆ อย่างนั้นแหละ"
ฟู่อันแม้จะเป็นขันที แต่ดูเหมือนมีประสบการณ์มากกว่าเขา
เย่เฉิงหยวนปรับท่านางตามที่ฟู่อันบอก เย่ซีสงบลงจริง ๆ
การเปลี่ยนผ้าอ้อมยิ่งวุ่นวายหนักกว่า
ครั้งแรกที่เย่เฉิงหยวนเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลูกชาย พอแกะผ้าห่อตัว เย่จ้าวก็ฉี่ทันที
สายน้ำเล็ก ๆ พุ่งออกมาโดยตรง โชคดีที่เขาตอบสนองไว ฉี่เพียงเปื้อนอาภรณ์เท่านั้น ใบหน้ารอดพ้นภัยไปได้
ฟู่อันตกใจหน้าขาว รีบหยิบผ้ามาเช็ดให้
อวิ๋นรั่วเจียวยืนหัวเราะอยู่ข้าง ๆ จนตัวงอ น้ำตาไหลออกมา
เย่เฉิงหยวนเช็ดฉี่เด็กบนตัว มองอวิ๋นรั่วเจียวที่หัวเราะจนตัวสั่น "ตลกนักหรือ?"
"ไม่ตลก ไม่ตลก..." อวิ๋นรั่วเจียวกัดริมฝีปากกลั้นหัวเราะ แต่กลั้นได้สองวิก็หัวเราะออกมาอีก จนทรุดตัวลงบนเก้าอี้นางพญา
เย่เฉิงหยวนมองท่าทางเธอที่หัวเราะไม่หยุด ถอนหายใจอย่างจนใจ ส่งลูกชายให้แม่นม แล้วไปเปลี่ยนอาภรณ์เอง
อาบน้ำเสร็จกลับมา อวิ๋นรั่วเจียวยังหัวเราะอยู่ เขาเดินเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมาโอบไว้ในอ้อมแขน ก้มลงกระซิบข้างหู "ข้าอับอาย เจ้าดีใจถึงเพียงนี้หรือ?"
อวิ๋นรั่วเจียวซบอยู่ในอ้อมแขนเขา เสียงนุ่มนวล "ฝ่าบาททรงเคร่งขรึมเกินไป ยากนักจะได้เห็นฝ่าบาททรงจนมุม เช่นนั้นหม่อมฉันย่อมดีใจ..."
เย่เฉิงหยวนหรี่ตามือใหญ่ลูบเอวเธอเบา ๆ "เดี๋ยวค่อยคิดบัญชีกับเจ้า"