สามวันก่อนกำหนดคลอด ท้องของอวิ๋นรั่วเจียวยังไม่มีวี่แววจะคลอดเลยสักนิด
นางกินได้นอนหลับตามปกติ แต่เย่เฉิงหยวนกลับตื่นเต้นกว่านางเป็นร้อยเท่า ทุกวันถามหมอหลี่เป็นร้อยครั้งว่า "เมื่อไหร่จะคลอด" ถามจนหมอหลี่เหงื่อตกพรากๆ
คืนวันหนึ่ง อวิ๋นรั่วเจียวกำลังหลับสบาย จู่ๆ ก็รู้สึกท้องเกร็งเป็นระลอก
"เสี่ยวลิ่ว" นางเรียกในใจด้วยความงัวเงีย "ท้องตึงๆ แบบนี้ กำลังจะคลอดหรือเปล่า?"
เสี่ยวลิ่วตรวจสภาพร่างกายของนางแล้วตอบว่า "ยินดีกับเจ้าของด้วย ปากมดลูกเปิดสามนิ้วแล้ว กำลังจะคลอดจริงๆ เรียกนางผดุงครรภ์ได้เลย!"
อวิ๋นรั่วเจียวรู้สึกตัวตื่นเต็มตาทันที
นางผลักเย่เฉิงหยวนข้างตัว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "ฝ่าบาท... หม่อมฉันปวดท้อง..."
เย่เฉิงหยวนสะดุ้งตื่น ท่าทางซีดเผือดไปหมด เสียงสั่นเทา "เป็นอะไร? ปวดตรงไหน? จะคลอดแล้วหรือ?"
"หม่อมฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน... แค่รู้สึกท้องเกร็งเป็นพักๆ..."
เย่เฉิงหยวนผละผ้าห่มออกแล้วตะโกนไปนอกประตู "เรียกนางผดุงครรภ์มา!"
เสียงนั้นทำให้ทั้งตำหนักคุนหนิงตื่นกันหมด
ฟู่อันรีบวิ่งไปตามนางผดุงครรภ์ เซี่ยจู๋พาสาวใช้ไปต้มน้ำร้อน เตรียมผ้าฝ้าย ต้มยาต้มโสม หมอจากโรงหมอหลวงหอบหิ้วกล่องยาเดินเร็วขึ้นมา ทั้งตำหนักคุนหนิงสว่างไสวด้วยแสงไฟ ผู้คนวุ่นวายจนแทบไม่มีเวลาหายใจ
นางผดุงครรภ์สิบคนแย่งกันวิ่งเข้าไปในพระตำหนัก ผู้นำเป็นพระพี่เลี้ยงชรานามว่าจาง ทำงานรับราชการในวังมาสามสิบปี มีประสบการณ์มากที่สุด