อวิ๋นรั่วเจียวฟื้นตัวหลังคลอดได้เร็วจนทุกคนตกตะลึง
ด้วยพรจาก "เอฟเฟกต์ฟื้นฟูหลังคลอด" ท้องของนางแบนราบ รูปร่างกลับคืนมา ผิวขาวผ่องแดงเรื่อ ทั้งคนงดงามยิ่งกว่าตอนตั้งครรภ์เสียอีก
เซี่ยจู๋กำลังหวีผมให้เจ้านายสาว รู้สึกทึ่งจนอ้าปากค้าง: "นายหญิง ท่านคลอดลูกแล้วทำไมยังงามกว่าเดิม? บ่าวเคยได้ยินว่าคลอดลูกแล้วจะโทรม ทำไมท่านกลับตรงกันข้าม?"
อวิ๋นรั่วเจียวมองดูใบหน้าขาวเนียนและริมฝีปากแดงสดใสในกระจกทองแดง แล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ
โชคดีที่นางมีพรแฝงฟื้นฟูหลังคลอด
เย่เฉิงหยวนกลับจากราชสำนัก พอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สวมชุดนอนสีขาวนวล ผมดำรวบครึ่งหนึ่ง ดวงตาจิ้งจอกเป็นประกาย ผิวเนียนดังหยกละเอียด ริมฝีปากแดงสดโดยไม่ต้องแต่งเติม นั่งสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น งดงามจนไม่อาจละสายตาได้
ฝีเท้าของเขาหยุดชะงัก สายตาจ้องมองอย่างลุ่มลึก
แล้วเขาเดินเข้ามา โอบนางทั้งตัวจากด้านหลังเข้าไว้อ้อมกอด
คางวางบนไหล่นาง ลมหายใจร้อนรุ่ม: "เจียวเจียว ข้าคิดถึงเจ้า"
อวิ๋นรั่วเจียวหน้าแดงระเรื่อ
นางรู้ดีว่า "คิดถึง" ในที่นี้หมายถึงอะไร
เวลานี้ หกสิบวันผ่านไป หมอหลวงยืนยันว่าร่างกายของนางฟื้นตัวเต็มที่แล้ว สามารถ... ได้ตามปกติ
เมื่อเย่เฉิงหยวนได้ยินเช่นนั้น ดวงตาเป็นประกายราวกับหมาป่าเห็นเนื้อ
คืนวันนั้น เย่เฉิงหยวนสั่งให้คนนำกระจกทองแดงตั้งพื้นมาตั้งไว้ในห้องบรรทม