เมื่อซั่วชวนอายุได้สามเดือน ร่างกายของอวิ๋นรั่วเจียวก็มีอาการผิดปกติอีกครั้ง
นางเป็นคนที่ชอบกินและชอบนอนอยู่แล้ว แต่ในช่วงนั้นกลับยิ่งขี้เกียจขึ้นไปอีก ให้ผู้อาวุโสมั่วซานจับชีพจรดู จึงรู้ว่าได้ตั้งครรภ์อีกครั้ง เผ่าหมาป่าก็ตกอยู่ในความชื่นมื่นยินดีอีกครั้ง ตัวนางเองก็รู้สึกคาดหวังอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าท้องนี้จะยังเป็นลูกหมาป่าน้อยหรือไม่
ซั่วเหย่ครั้งนี้ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกเหมือนครั้งก่อน แต่เพียงยืนนิ่งอยู่กับที่อยู่นานทีเดียว
ดวงตาของเขาสว่างไสวยิ่งกว่าลำธารบนภูเขาที่หิมะละลาย แต่ภายในกลับมีระลอกอารมณ์ถาโถมที่ผู้คนมองไม่ชัด
“เจียวเจียว” เขาเรียกนาง เสียงเบาและจริงจัง “เจ้ากับพวกเด็ก ๆ คือชีวิตของข้า”
ซั่วชวนพูดคำง่าย ๆ ได้แล้ว เขาใช้มือน้อยอันนุ่มนิ่มลูบท้องของอวิ๋นรั่วเจียว แล้วส่งเสียงละมุนละไมร้องเรียก “น้องสาว!”
ซั่วเหย่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็นน้องสาว”
ซั่วชวนไม่ตอบ เพียงเอาหน้าซุกเข้าไป แล้วเรียกอีกครั้ง “น้องสาว”
อวิ๋นรั่วเจียวยิ้มจนตาหยี ซั่วเหย่เมื่อเห็นนางมีสีหน้าเบิกบานเช่นนั้น มุมปากของเขาก็พลอยยกยิ้มตามขึ้นมา
เขายื่นมืออุ้มลูกชายเข้ามาในอ้อมกอด แล้วโน้มตัวลงไปจูบที่ท้องของภรรยา พูดเสียงเบา “งั้นก็ขอให้คำพูดของเสี่ยวชวนเป็นจริง มีน้องสาวมาอีกคนก็ดีที่สุด”