เสียงร้องแรกใสกังวานตัดผ่านสายลมหิมะ
ซั่วเหย่เกือบจะพุ่งชนประตูเข้ามา
ในดวงตาของเขามีเพียงร่างเล็กๆ ที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อบนเตียง
อวิ๋นรั่วเจียวเม้มริมฝีปากเบาๆ ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา ก็พยายามหันหน้าอย่างยากลำบาก ยิ้มให้เขาอย่างนุ่มนวลและเบาบาง
“ซั่วเหย่ เป็นลูกหมาป่าน้อย”
ซั่วเหย่ก้าวยาวๆ สองสามก้าวมาถึงข้างเตียง คุกเข่าข้างเดียวลงบนที่วางเท้าโดยตรง สองมือประคองใบหน้าเล็กๆ ที่เปียกเหงื่อของนาง เสียงแหบพร่าในลำคอกลิ้งออกมาเป็นคำไม่ชัด:“เจียวเจียว... เจียวเจียวของข้า”
อวิ๋นรั่วเจียวเหนื่อยมาก พึมพำเสียงเบา:“เจ้าไม่ดูเด็กเลย”
“ดูก่อนเจ้า” ซั่วเหย่พูดเสียงแหบ จูบที่หน้าผากของนาง แล้วจูบที่เปลือกตาที่สั่นระริกของนาง “เจ้าสำคัญกว่าทุกสิ่ง”
หัวใจของอวิ๋นรั่วเจียวราวกับถูกแช่ในน้ำหิมะอันอบอุ่น หวานและตื้นตันไปหมด
ตอนนี้นางผดุงครรภ์อุ้มลูกหมาป่าน้อยที่ห่อด้วยหนังสัตว์นุ่มๆ ออกมา ซั่วเหย่จึงเพ่งความสนใจไปดู
ขนอ่อนของเจ้าเด็กน้อยค่อนข้างสีจาง มีสีน้ำค้างแข็งเล็กน้อย ดวงตายังไม่ลืม จมูกหมาป่าเคลื่อนไหวเบาๆ หูหมาป่าเล็กๆ น่าสงสารสองข้างแนบอยู่บนหัว
ระหว่างหน้าผากกลับมีรอยพระจันทร์เสี้ยวสีเงินจางๆ หนึ่งรอย เหมือนกับของราชาบิดาของเขาทุกประการ
ซั่วเหย่มองเจ้าสิ่งเล็กๆ นั้น ชั่วขณะหนึ่งก็รู้สึกไม่รู้จะทำอย่างไร
เจ้าสิ่งเล็กๆ จู่ๆ ก็ส่งเสียง“โฮ้ว” ออกมา เสียงอ่อนโยนเหมือนเด็ก กรงเล็บเล็กๆ กระหวัดนิ้วของเขาไว้
ลมหายใจของซั่วเหย่ชะงักไปชั่วขณะ
“มันรู้จักเจ้า” อวิ๋นรั่วเจียวยิ้มเม้มริมฝีปาก
ซั่วเหย่อุ้มนางพร้อมผ้าห่มเข้าในอ้อมแขน แล้วค่อยๆ วางลูกหมาป่าน้อยในอ้อมแขนของนาง
ครอบครัวสามคนกอดกันอยู่ใต้แสงไฟอันอบอุ่นในห้องคลอด ราวกับภาพวาดที่มีชีวิต