เวลาผ่านไปกว่าครึ่งเดือนแล้ว
เสิ่นยานชิงขึ้นสู่ตำแหน่งในฐานทัพอย่างรวดเร็วราวกับจรวด จากนักพลังพิเศษระดับเอสพลัสหน้าใหม่ กลายเป็นผู้บัญชาการใหญ่ฝ่ายป้องกันฐานทัพ
แม่ทัพโจวใครเห็นก็ชมว่าเขาเก่งกาจตั้งแต่อายุยังน้อย ทำให้แม้แต่หลินหยูก็พลอยได้อานิสงส์ เลื่อนเป็นหัวหน้าหน่วยเล็กๆ
ส่วนกู้หมิงโจวนั้น หลังจากถูกถอดตำแหน่งก็ไม่รู้ว่าถูกย้ายไปอยู่หน่วยชายขอบแห่งไหน อย่างน้อยอวิ๋นรั่วเจียวก็ไม่เห็นเขาอีกเลยในเขตเอ
ทางฝั่งอวิ๋นรั่วเจียวเองก็ไม่ได้อยู่ว่าง
แม้พลังสายรักษาของนางจะยังไม่สูง แต่ก็สามารถรักษาอาการบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ ได้แล้ว แผนกแพทย์ของฐานทัพถึงกับจัดตำแหน่งไว้ให้นางโดยเฉพาะ สัปดาห์ละสองครั้ง
เช้าวันหนึ่ง อวิ๋นรั่วเจียวไปช่วยงานที่แผนกแพทย์ตามปกติ
นางเพิ่งรักษาบาดแผลที่แขนของสมาชิกหน่วยคนหนึ่งเสร็จ ตอนลุกขึ้นยืนก็รู้สึกโลกหมุนไปหมด ตรงหน้ามืดลง ท้องไส้ปั่นป่วนราวกับมีอะไรบางอย่างดันขึ้นมาอยู่ที่ลำคอ
นางจับโต๊ะไว้ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง อาการคลื่นไส้นั้นไม่จางหาย กลับยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
"คุณอวิ๋น? หน้าตาคุณทำไมดูไม่ดีอย่างนี้ล่ะ" พยาบาลข้างๆ รีบเข้ามาพยุงนางไว้
อวิ๋นรั่วเจียวโบกมือจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่พออ้าปากก็คลื่นไส้แห้งๆ ขึ้นมาทีหนึ่ง ทำเอาพยาบาลข้างๆ ตกใจ
"คุณนั่งนิ่งๆ ไว้นะ เดี๋ยวฉันไปตามหมอมา!"
อวิ๋นรั่วเจียวถูกจับให้นั่งลงบนเก้าอี้ นางลูบท้องแบนราบของตัวเอง ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว
เร็วขนาดนี้เลยหรือ?
หมอเข้ามาตรวจร่างกายง่ายๆ และถามคำถามสองสามข้อ หลังจากได้คำตอบ หมอก็พูดว่า "คุณอวิ๋น คุณอาจจะตั้งครรภ์ แต่อุปกรณ์ของแผนกแพทย์ไม่แม่นยำพอ แนะนำให้คุณไปโรงพยาบาลกลางของฐานทัพเพื่อยืนยันด้วยเครื่องตรวจอัลตราซาวนด์"
"โอ้ โอเคค่ะ" อวิ๋นรั่วเจียวพยักหน้า
นางนิ่งไปครู่ใหญ่กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าต้องส่งข้อความหาเสิ่นยานชิง สัญญาณไม่ค่อยดีนักขาด ๆ หาย ๆ นางจึงได้แต่พูดไปประโยคหนึ่งว่า "พี่รอง พี่เลิกงานแล้วแวะมาที่แผนกแพทย์หน่อยได้ไหม"
เสียงของเสิ่นยานชิงดังกลับมา ปนด้วยความร้อนรนเล็กน้อย "รอข้าก่อน อีกเดี๋ยวไปถึง"
ห้านาทีต่อมา เสิ่นยานชิงก็ผลักประตูแผนกแพทย์เข้ามา