ข้างโต๊ะจำลองผังเมืองยังมีชายวัยกลางคนอีกคนนั่งอยู่ สวมชุดทหารที่ซักจนสีจาง หน้าอกติดตราสัญลักษณ์ผู้บัญชาการสูงสุดของฐานทัพ
ท่านฐานทัพ ทุกคนในฐานเรียกเขาว่าแม่ทัพโจว
แม่ทัพโจวเห็นเสิ่นยานชิงเดินเข้ามาก็โบกมือเรียก:“ยานชิงมานี่ มาดูหน่อย”
เสิ่นยานชิงเดินเข้าไป อวิ๋นรั่วเจียวเดินตามข้างกาย สายตาของแม่ทัพโจวหยุดอยู่ที่ใบหน้าของนางชั่วครู่ แล้วยิ้มอย่างใจดี:
“นี่คือแฟนสาวตัวน้อยของเจ้าสินะ ได้ยินว่าตื่นรู้สายรักษาแล้ว?”
อวิ๋นรั่วเจียวรีบกล่าวทักทายอย่างสุภาพ:“สวัสดีแม่ทัพโจว”
“ดีๆ ดีๆ”แม่ทัพโจวโบกมือ
หันไปทางโต๊ะจำลองผังเมือง น้ำเสียงหนักขึ้นเล็กน้อย:“เรื่องสำคัญ เมื่อคืนกำแพงด้านตะวันออกถูกชน รอยแตกอุดแล้ว แต่เรื่องนี้จบไม่ได้ง่ายๆ”
เขามองกู้หมิงโจวแวบหนึ่ง สายตาไร้อารมณ์ แต่กู้หมิงโจวริมฝีปากเม้มจนซีด
แม่ทัพโจว:“ใครบอกข้าได้ เกิดอะไรขึ้น?”
ทุกคนในที่นั้นมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าพูดก่อน
เสิ่นยานชิงหยิบรายงานลาดตระเวนขึ้นมา มองคร่าวๆ แล้ววางลง น้ำเสียงเรียบเฉย
“สามวันก่อนจุดส่งเสบียงถูกปล้น ตามกฎของฐาน ทีมลาดตระเวนต้องออกไปจัดการพื้นที่ในวันนั้น แต่บันทึกการออกปฏิบัติของทีมลาดตระเวนฝั่งตะวันออก สามวันนั้นว่างเปล่า
ดังนั้นจุดส่งเสบียงจึงไม่มีใครดูแล กลิ่นเลือดและกลิ่นเนื้อเน่าดึงดูดซอมบี้รอบข้างให้มารวมกัน สะสมสามวัน เมื่อคืนก็พากันชนกำแพง”