เจ้าตัวน้อยได้รับการตั้งชื่อว่า เสิ่นเนี่ยนอวิ๋น
เสิ่นยานชิงเป็นคนตั้งชื่อ คิดถึงคำว่า อวิ๋น ในอวิ๋นรั่วเจียว
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอเนี่ยนอวิ๋นครบเดือน ก็ไม่เหลือความย่นยู่ตอนเกิดแล้ว กลายเป็นก้อนแป้งขาวนุ่มน่ากอด
ดวงตาเหมือนอวิ๋นรั่วเจียว เวลามองคนมีความซื่อใสไร้เดียงสา จมูกและปากเหมือนเสิ่นยานชิง อายุยังน้อยก็พอจะเห็นเค้าโครงหน้าที่ดูเคร่งขรึมได้เล็กน้อย
พอเนี่ยนอวิ๋นอายุสองเดือน คืนหนึ่งจู่ๆ ก็มีไข้ขึ้น
อวิ๋นรั่วเจียวรีบร้อนจนน้ำตาคลอหน่วย กอดลูกชายนั่งอยู่บนเตียงไม่กล้ากระพริบตา
ตอนเสิ่นยานชิงรีบกลับมาจากห้องสั่งการ เจ้าตัวน้อยกำลังหลับครึ่งหลับครึ่งตื่นขดตัวอยู่ในอ้อมอกอวิ๋นรั่วเจียว มือเล็กๆ กำชายเสื้อนางไว้ หน้าซีกแดงก่ำเพราะไข้
"ข้าจะพาเขาไปแผนกแพทย์" เสิ่นยานชิงยื่นมือจะรับเด็ก
อวิ๋นรั่วเจียวเพิ่งส่งเด็กให้ เขาก็เกิดร้องไห้ "ว้า" ขึ้นมา มือเล็กๆ ตวัดไปมา ระหว่างนิ้วมีประจุไฟฟ้าสีฟ้าเล็กๆ ปะทุออกมาเสียงดังเปรี๊ยะ
อวิ๋นรั่วเจียวตะลึงไปครู่หนึ่ง: "?"
"เป็นความสามารถพิเศษ" เสิ่นยานชิงก้มมองสายฟ้าที่ปลายนิ้วลูกชายที่ยังไม่ดับสนิท มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย ยื่นมือรับเจ้าตัวน้อยกลับมาอุ้มไว้ในอ้อมอก
เนี่ยนอวิ๋นร้องไห้ไปทีหนึ่งก็เงียบลง พิงอยู่ที่อกเขา ส่งเสียงอ้อแอ้ไปมา มือเล็กๆ กำคอเสื้อเขาไว้
แสงไฟฟ้าจางๆ พวยพุ่งออกจากปลายนิ้ว ถูกฝ่ามือของเสิ่นยานชิงรองรับไว้อย่างมั่นคง เหมือนสายน้ำไหลลงสู่แม่น้ำ
"สายฟ้า" เสิ่นยานชิงก้มมองลูกชาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิที่กลั้นไม่อยู่