วันรุ่งขึ้น ฟู่เยี่ยนเซินเรียกเจียงหลิน ผู้ช่วยพิเศษ เข้าไปในห้องทำงาน
“ไปสืบหาที่อยู่ของพ่อแม่อวิ๋นรั่วเจียวมา” เสียงของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “ติดหนี้พนันแล้วหนีออกนอกประเทศไป หาพวกเขาให้เจอ แล้วเชิญพวกเขากลับมา”
เจียงหลินอ่านความหมายที่แท้จริงของคำว่า “เชิญ” ออกจากสายตาของฟู่เยี่ยนเซินได้
“ครับ ท่านประธานฟู”
ผู้ช่วยพิเศษทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ สืบได้ภายในสามวัน พ่อแม่ของอวิ๋นรั่วเจียวไม่ได้หนีไปไกล แต่ย้ายไปอยู่ที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
ไม่เคยคิดแม้แต่น้อยว่าลูกสาวที่ถูกทอดทิ้งจะใช้ชีวิตอย่างไรในประเทศจีน
ฟู่เยี่ยนเซินมองดูเอกสารกองนั้น หัวเราะเย็นชา ใช้เครือข่ายบางส่วน “เชิญ” พ่อแม่ที่ไร้ความรับผิดชอบคู่นั้นกลับมายังประเทศจีน
สองวันต่อมา อวิ๋นรั่วเจียวได้พบพ่อแม่ของตัวเองในห้องรับแขกของอาณาจักรธุรกิจตระกูลฟู
ทั้งคู่ดูแก่ลงมาก เมื่อเห็นนาง สายตาก็หลบเลี่ยง อ้าปากแต่พูดอะไรไม่ออก
อวิ๋นรั่วเจียวนั่งอยู่บนโซฟา สายตาเงียบสงบมองพวกเขา
ฟู่เยี่ยนเซินยืนอยู่ข้างนาง มือใหญ่วางบนไหล่นางเบา ๆ “ไม่ต้องกลัว”
เขาเรียกเจียงหลิน ประกาศชะตากรรมของพวกเขา
ติดคุก สิบปี และร่างหนังสือชำระหนี้ ให้พวกเขาหลังพ้นโทษผ่อนชำระทุกเดือนจนกว่าจะใช้หนี้ห้าแสนครบ
พ่อแม่ของอวิ๋นรั่วเจียวร้องไห้และอ้อนวอนขอชีวิต บอกว่าพวกเขาผิดแล้ว เสียใจแล้ว ไม่กล้าทำอีกแล้ว
ฟู่เยี่ยนเซินไม่ฟังแม้แต่คำเดียว สั่งให้เจียงหลินลากพวกเขาออกไป