อวิ๋นรั่วเจียวเงยหน้ามองเขา ดวงตาจิ้งจอกพร่ามัวไปด้วยละอองน้ำ "ฉัน...ฉันไม่รู้..."
ฟู่เยี่ยนเซินยื่นมือไปปลดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ จากนั้นก็โอบเอวเธอ ใช้แรงเบาๆ ยกเธอขึ้นมานั่งบนตักของเขา
พื้นที่ในรถจำกัด เธอนั่งคร่อมอยู่บนตัวเขา กระโปรงพับขึ้นมาอยู่ที่โคนขา ระยะห่างของทั้งคู่ใกล้กันจนแทบสัมผัสลมหายใจ
เขาประคองใบหน้าเธอ ก้มลงจูบ
จูบอ่อนโยนและยาวนาน ดูดดื่มเบาๆ ช้าๆ ราวกับจะละลายความตื่นเต้นและความไม่มั่นคงทั้งหมดของเธอให้หายไป
อวิ๋นรั่วเจียวค่อยๆ ผ่อนคลายลงภายใต้จูบของเขา มือน้อยวางบนไหล่เขา ตอบสนองอย่างงุ่มง่าม
ฟู่เยี่ยนเซินสัมผัสได้ถึงการตอบสนองของเธอ จึงจูบลงลึกยิ่งขึ้น
นานนัก เขาจึงละริมฝีปากเธอ หน้าผากชนกับหน้าผากเธอ เสียงทุ้มต่ำ "เจียวเจียว เมื่อครู่นี้เธอได้ยินที่ท่านปู่พูดไหม?"
อวิ๋นรั่วเจียวหน้าแดง พยักหน้า
"แล้วเธอล่ะ?" ลมหายใจของฟู่เยี่ยนเซินร้อนผ่าว "เธอจะให้ฉันมีลูกด้วยไหม?"
อวิ๋นรั่วเจียวหน้าซ่านผลักเขา "ยังอยู่ในรถเลย..."
ฟู่เยี่ยนเซินเคาะกระจกรถเป็นสัญญาณให้คนขับ ผ่านไปครู่หนึ่ง รถก็แล่นเข้าสู่ที่รกร้างไกลผู้คน แล้วจอดลง
คนขับลงจากรถไป ทั่วบริเวณเงียบสงบ เหลือเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวซ่า
ฟู่เยี่ยนเซินก้มมองเจ้าตัวเล็กที่หน้าแดงก่ำในอ้อมแขน เสียงแหบพร่า "ตอนนี้ไม่มีใครได้ยินแล้ว"
อวิ๋นรั่วเจียวยังไม่ทันได้ประท้วง ก็ถูกเขากดลงบนเบาะแล้วจูบลงมา
พื้นที่เบาะหลังแม้ไม่กว้างนัก แต่ก็พอให้เขาครอบคลุมเธอไว้ใต้ร่างได้ทั้งหมด
จูบของเขาลากจากริมฝีปากเธอลงมาเรื่อยๆ ผ่านคาง ลำคอ กระดูกไหปลาร้า...ทุกจุดที่แตะต้องทิ้งไว้ซึ่งสัมผัสร้อนระอุ