เมื่อสิ้นสุด นางซบลงบนอกของเขา หายใจยังไม่ทันสม่ำเสมอ
มือของฟู่เยี่ยนเซินวางบนหลังนาง ลูบลงมาที่กระดูกสันหลังทีละน้อย แรงเบาราวกับกำลังปลอบเด็ก
ผิวขาวเนียนของนางปกคลุมไปด้วยเหงื่อบาง ๆ เมื่อปลายนิ้วของเขาลูบผ่าน ก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นชื้นเล็กน้อย
“เหนื่อยไหม?” เขาถาม
อวิ๋นรั่วเจียวส่งเสียงอ่อย ๆ “เจ้าว่าเล่า…”
ฟู่เยี่ยนเซินหัวเราะแผ่วเบา ดึงนางขึ้นมาเล็กน้อย อุ้มนางไปอาบน้ำในห้องน้ำ
ฟู่เยี่ยนเซินเช็ดตัวให้นางอย่างละเอียด อ้อยอิ่งอยู่พักใหญ่กว่าจะขึ้นเตียงนอน
—
หลังจากจดทะเบียนสมรส ฟู่เยี่ยนเซินก็ปล่อยตัวเต็มที่
ราวกับว่าในที่สุดเขาก็ฉีกเปลือกนอกชั้นสุดท้ายที่ใช้ข่มใจทิ้งไปได้เสียที ทุกคืนต้องกอดรัดนางไม่ปล่อย
อวิ๋นรั่วเจียวรับประทานยานัดเดียวติดครรภ์ เสี่ยวลิ่วบอกว่าร่างกายของนางมีทารกน้อยอยู่ในท้องแล้ว หาโอกาสไปโรงพยาบาลตรวจก็พอ อวิ๋นรั่วเจียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ซื้อยาลูกแฝดสามในร้านค้าเพิ่ม ครั้งนี้คิดว่าจะคลอดแฝดสามเลย
แต้มถูกหัก 50 หวนกลับมาได้ 150 หลังอุ้มท้องสิบเดือน รวมกำไรเป็นแต้ม 100
เย็นวันหนึ่ง ทั้งสองคนนั่งซุกตัวอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นดูหนัง
ฟู่เยี่ยนเซินเลือกหนังเก่าเรื่องหนึ่ง อวิ๋นรั่วเจียวพิงอยู่ในอ้อมแขนเขา ดูไปได้ไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ง่วง ส่ายหัวซุกไปที่หน้าอกเขาอย่างมึนงง
ฟู่เยี่ยนเซินก้มมองเปลือกตาที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นและริมฝีปากที่ยื่นเล็กน้อยของนาง ลูกกระเดือกขยับ ยื่นมือหนีบคางนางเงยหน้าขึ้น แล้วจูบลงไป
อวิ๋นรั่วเจียวถูกเขาจูบจนสมองมึนงง ทั้งตัวจมลงในเบาะโซฟา