น้ำตาของอวิ๋นรั่วเจียวร่วงลงมาทันที ร่วงแล้วร่วงเล่า ราวกับไม่รู้สึกเสียดาย
นางพยักหน้าแรง ๆ พยักหน้าซ้ำ ๆ ว่า "ดี"
มุมปากของฟู่เยี่ยนเซินยกขึ้น เขาก้มหน้าหยิบแหวนออกมา จับมือซ้ายที่สั่นเทิ้มของนาง แล้วสวมแหวนลงบนนิ้วนางของนาง
ขนาดพอดีเป๊ะ
ในวินาทีที่สวมแหวน เขาก้มลงจูบลงบนหลังมือของนาง
จากนั้นเขาก็ยืนขึ้น ยกมือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของนาง ใช้นิ้วหัวแม่มือปาดคราบน้ำตาบนแก้มของนาง
ปลายจมูกของหญิงสาวแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย ทั้งตัวทั้งมอมแมมและน่ารัก
"อย่าร้องไห้ไปเลย" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ปนรอยยิ้มเล็กน้อย "ถ้าร้องต่อพรุ่งนี้ตาบวมแล้วถ่ายรูปไม่สวย"
อวิ๋นรั่วเจียวสะอึกสะอื้น "ถ่ายรูปอะไร..."
"รูปถ่ายเอกสาร" ฟู่เยี่ยนเซินก้มหน้าจูบหยดน้ำตาที่ขนตาของนาง "พรุ่งนี้ไปจดทะเบียนกัน"
อวิ๋นรั่วเจียวตะลึงไปครู่หนึ่ง "พรุ่งนี้? เร็วขนาดนั้นเลยหรือ?"
ฟู่เยี่ยนเซินหัวเราะเบา ๆ "ไม่เร็วหรอก ข้ารอมาเนิ่นนานแล้ว"
จากนั้นเขาก็ประคองใบหน้าของนาง ก้มหน้าจูบนาง
ปลายลิ้นไล้ไปตามรูปทรงริมฝีปากของนาง ดูดเบา ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ หนักขึ้น ง้างริมฝีปากและฟันของนางเข้าไป เกี่ยวพัน ละเมียดละไม
อวิ๋นรั่วเจียวหลับตาลง เขย่งปลายเท้าตอบรับเขา มือทั้งสองข้างเลื่อนลงจากคอของเขา กำจับเสื้อเชิ้ตที่หน้าอกของเขาไว้แน่น
สายลมยามเย็นบนยอดเขาพัดพากลิ่นดอกไม้โชยมา ราวกับเป็นพยานให้กับพวกเขา
...
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟู่เยี่ยนเซินพานางไปที่สำนักงานทะเบียนสมรสจริง ๆ