"จะท้องหรือไม่ท้องนะ..." อวิ๋นรั่วเจียวนุ่มเป็นน้ำ หมกหน้าอกเขา เสียงแหบพร่า
ฝ่ามือของเสิ่นยานชิงแนบกับเอวบางของนาง ลูบไล้เบา ๆ เงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ย: "ไม่ต้องรีบ"
"ถ้าหนูท้องไม่ขึ้นล่ะ?"
"ก็ค่อย ๆ ทำต่อไป" เขาก้มลงจุมพิตกลางผมของนาง "ยังไงเราก็มีเวลาอีกมาก"
เขาพูดจริงจัง วันเวลาหลังยุคสิ้นโลกผ่านไปราวสายน้ำ แต่ฐานทัพภายใต้การปกครองของเขาก็สงบสุขมั่นคงขึ้นเรื่อย ๆ
กำแพงเมืองขยายออกไปรอบแล้วรอบเล่า ซอมบี้น้อยลงเรื่อย ๆ พืชผลในแปลงเริ่มให้ผลผลิตอีกครั้ง ภายนอกถึงกับเริ่มมีทีท่าของตลาดค้าขายเล็ก ๆ เกิดขึ้น...
ชีวิตดีขึ้นจริง ๆ
ในเวลาเดียวกัน ความสามารถพิเศษสายรักษาของอวิ๋นรั่วเจียวก็ก้าวหน้าขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงหลายปีนี้
ต่อมา นางพบว่าแสงสีขาวของนางมีฤทธิ์ยับยั้งไวรัสซอมบี้ได้ด้วยตัวเอง
วันหนึ่ง แผนกแพทย์ส่งสมาชิกทีมที่เพิ่งถูกกัดและยังไม่ทันกลายพันธุ์เข้ามา
อวิ๋นรั่วเจียวพยายามเร่งความสามารถพิเศษอย่างเต็มกำลัง แสงสีขาวปกคลุมบาดแผลของผู้นั้น เมื่อแสงจางลง ลายสีเขียวเทาบริเวณแผลกลับจางหายไปเกินครึ่ง
สมาชิกทีมคนนั้นรอดชีวิต ไม่กลายพันธุ์
ทั้งฐานทัพตื่นเต้นกันใหญ่
เสิ่นยานชิงตัดสินใจจัดตั้งทีมวิจัยพิเศษทันทีในวันนั้น รวมนักพลังพิเศษสายรักษาทั้งหมดให้ร่วมมือกับอวิ๋นรั่วเจียวทำการทดลอง
สองเดือนต่อมา พวกเขาได้ข้อสรุปว่า ความสามารถพิเศษสายรักษาระดับสูงสามารถต่อต้านไวรัสซอมบี้ได้
เมื่อข่าวแพร่ออกไป เสิ่นยานชิงยืนอยู่หน้าผังทรายในห้องสั่งการ แผนที่ที่มีเครื่องหมายซอมบี้แน่นขนัดลดลงไปมากกว่าครึ่งในช่วงหลายปีนี้