ฮั่วเจิงชะงักไปครู่หนึ่ง ในดวงตาสนิทเย็นชาคู่นั้นมีบางอย่างวาบขึ้นมาอย่างแผ่วเบา
ป้าจางเห็นว่าเขาฟังเข้าไปแล้ว ก็ไม่พูดให้มากความ “เจ้าคิดเอาเองก็แล้วกัน ป้าคอยกินขนมมงคลอยู่!”
ฮั่วเจิงยืนอยู่กับที่ มองไปทางเรือนเยาวชนอาสาที่อยู่ไกลออกไป ลูกกระเดือกกลิ้งขึ้นลงอย่างเงียบงัน
——
ตอนบ่าย อวิ๋นรั่วเจียวก็นั่งอยู่ที่คันนาตามปกติ ถือชาเย็นไว้ครึ่งถ้วย
ชานั้นเป็นฝีมือฮั่วเจิงชงให้ตอนเช้า นางจิบไปเรื่อย ๆ มองแผ่นหลังที่เหงื่อโทรมกายกลางทุ่งข้าวสาลีจนเหม่อลอยอยู่เนิ่นนาน
หลี่กุ้ยจือเดินมาจากอีกคันนาหนึ่ง เมื่อเดินผ่านอวิ๋นรั่วเจียวนางก็หยุดฝีเท้าลง กวาดตามองเยาวชนอาสาตัวน้อยที่ขาวจนสะดุดตาตั้งแต่หัวจรดเท้า
ยิ่งมองก็ยิ่งเดือด
นางเป็นภรรยานายใหญ่ของหมู่บ้านมาหลายปี คนใหม่ ๆ คนไหนในหมู่บ้านที่ไม่ได้มานอบน้อมกับนางด้วยความเคารพยำเกรง?