อวิ๋นรั่วเจียวเม้มริมฝีปาก เงยหน้ามองฮั่วเจิง ดวงตาจิ้งจอกกะพริบปริบ ๆ ราวกับถามเขาว่าจะแยกออกไปได้หรือไม่
ฮั่วเจิงอ่านสายตานางออก มุมปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ: "เจ้าว่าเถิด"
อวิ๋นรั่วเจียวยิ้มตาหยี หยิบปลาจีนสองตัวจากกระบุงไม้ไผ่ยื่นให้หลินเซี่ยว: "หลินเซี่ยว สองตัวนี้เอาไปเพิ่มกับข้าวที่เรือนเยาวชนอาสาเถิด"
หลินเซี่ยวอ้าปากค้างแทบจะกลืนไข่ไก่ทั้งฟองได้: "รั่วเจียว...เจ้าพูดจริงหรือ?"
"อืม" อวิ๋นรั่วเจียวพยักหน้า แล้วมองไปทางคนอื่น ๆ "สหายฮั่วเจิงเป็นคนจับปลามา พวกเจ้ารู้สึกขอบคุณเขาก็พอแล้ว"
หลินเซี่ยวดีใจจนแทบจะร้องออกมา: "จริงเหรอ? ดีมากเลย!"
เยาวชนอาสาที่เหลืออีกหลายคนพากันเข้าไปรุมล้อม พร้อมกล่าวขอบคุณอย่างพร่ำเพรื่อ